Στη Γαλλία, στην Ιταλία, στο Βέλγιο, στην Αλβανία, η κοινωνική αγανάκτηση για την ακρίβεια και το δυσβάσταχτο κόστος ζωής βρίσκεται ξανά στο προσκήνιο. Η οργή μεγαλώνει, η οικονομική πίεση εντείνεται και όλο και περισσότεροι πολίτες ζητούν απαντήσεις και λύσεις. Γιατί το σούπερ μάρκετ αδειάζει το πορτοφόλι, τα ενοίκια έχουν γίνει δυσβάσταχτα και ο μισθός εξαφανίζεται πριν καλά καλά μπει στον λογαριασμό. Και η αίσθηση ότι η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο γίνεται ολοένα πιο έντονη.
Στην Ελλάδα, όμως, έχουμε καταφέρει το ακατόρθωτο. Να πνιγόμαστε στην ακρίβεια και να συζητάμε όλη μέρα για οτιδήποτε άλλο.
Pizza Fan το πρωί. Λιόλιος το μεσημέρι. Μαζωνάκης το απόγευμα. Και ξανά από την αρχή. Οι ίδιες ιστορίες, οι ίδιες αναλύσεις, τα ίδια πρόσωπα να παριστάνουν τους ειδικούς επί παντός επιστητού.
Και αναρωτιέμαι: Όλα αυτοί οι δημοσιογράφοι, όλες αυτές οι πολυδιαφημισμένες «ερευνητικές» και «αποκαλυπτικές» μεσημεριανές εκπομπές, πού ακριβώς βρίσκονται όταν το θέμα είναι η τσέπη του Έλληνα;
Πού εξαφανίζεται το δημοσιογραφικό τους δαιμόνιο όταν πρέπει να ψάξουν γιατί μια οικογένεια δεν μπορεί να γεμίσει το ψυγείο της; Γιατί ένας εργαζόμενος χρειάζεται σχεδόν έναν μισθό για να νοικιάσει ένα αξιοπρεπές σπίτι; Γιατί ένας συνταξιούχος αναγκάζεται να διαλέξει τι θα αφήσει στο ράφι;
Πού είναι τα αποκλειστικά τους; Πού είναι οι πολύωρες έρευνες; Πού είναι οι επίμονες ερωτήσεις προς υπουργούς, αρμόδιους φορείς και μεγάλους παράγοντες της αγοράς;
Ή μήπως η «αποκαλυπτική δημοσιογραφία» εξαντλείται εκεί όπου υπάρχει εύκολο τηλεοπτικό θέαμα;
Για να μην παρεξηγούμαστε, κανείς δεν ζητά να θαφτούν τα σκάνδαλα. Αν υπάρχουν παρανομίες, να αποκαλυφθούν. Αν υπάρχουν ευθύνες, να αποδοθούν. Αλλά άλλο η ενημέρωση και άλλο η ατελείωτη ανακύκλωση της ίδιας υπόθεσης μέχρι να εμφανιστεί η επόμενη.
Η ακρίβεια, βλέπετε, δεν έχει διάσημους πρωταγωνιστές. Δεν προσφέρει κάθε μέρα έναν καινούργιο καβγά για το πάνελ. Έχει όμως εκατομμύρια πραγματικούς πρωταγωνιστές, που δίνουν καθημερινά μάχη επιβίωσης.
Και αυτοί δεν χρειάζονται άλλον έναν τηλεοπτικό σχολιαστή να τους εξηγήσει πόσο δύσκολα περνούν. Χρειάζονται δημοσιογράφους που θα απαιτήσουν απαντήσεις από εκείνους που λαμβάνουν αποφάσεις.
Ας κάνουν, λοιπόν, μια πραγματικά μεγάλη έρευνα. Ας συγκρίνουν μισθούς, ενοίκια και τιμές. Ας δείξουν πόσα περισσεύουν σε μια τετραμελή οικογένεια μετά τις βασικές υποχρεώσεις. Ας φέρουν απέναντι στους πολίτες όσους χαράσσουν οικονομική πολιτική.
Εκεί θα φανεί ποιος κάνει δημοσιογραφία και ποιος απλώς γεμίζει τηλεοπτικό χρόνο.
Γιατί το μεγαλύτερο κοινωνικό δράμα δεν παίζεται ούτε στα τηλεοπτικά πλατό ούτε στις δικαστικές αίθουσες. Παίζεται κάθε μέρα μπροστά στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, στην πληρωμή του ενοικίου και στον λογαριασμό του ρεύματος.
Και για αυτό το δράμα δεν χρειάζεται να περιμένουμε την επόμενη «αποκάλυψη».
Το ζούμε ήδη.
Απλώς δεν έχει το κατάλληλο τηλεοπτικό περιτύλιγμα για να γίνει πρώτο θέμα.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
