Έξι το πρωί. Το ξυπνητήρι χτυπάει και αρχίζει το μαρτύριο.
Σηκώνεσαι άρον άρον, πίνεις έναν καφέ στα όρθια, τρέχεις να προλάβεις το λεωφορείο, στριμώχνεσαι στο μετρό, αλλάζεις δύο και τρία μέσα μεταφοράς και, αν είσαι τυχερός, φτάνεις στη δουλειά στην ώρα σου.
Οκτώ ώρες δουλειά. Και μετά; Πάλι τρέξιμο. Να πάρεις τα παιδιά από το σχολείο, να περάσεις από το σούπερ μάρκετ, να αντιμετωπίσεις την κίνηση, να επιστρέψεις σπίτι. Και αύριο πάλι από την αρχή.
Συγγνώμη, αλλά αυτό δεν είναι ζωή. Είναι καθημερινή εξόντωση με πρόγραμμα!
Και το εξοργιστικό είναι ότι έχουμε φτάσει να θεωρούμε αυτή την παράνοια φυσιολογική. Να καμαρώνουμε κιόλας επειδή ζούμε στη μεγαλούπολη, εκεί όπου υποτίθεται ότι βρίσκονται όλες οι ευκαιρίες, όλες οι ανέσεις, όλες οι δυνατότητες.
Ποιες ανέσεις, κύριοι; Να περνάς τη μισή σου ημέρα μέσα σε ένα αυτοκίνητο ή σε ένα ασφυκτικά γεμάτο λεωφορείο; Να φτάνεις στο σπίτι σου και να μην έχεις ούτε τη δύναμη να μιλήσεις στους δικούς σου ανθρώπους;
Να έχεις τα πάντα γύρω σου και να μην έχεις χρόνο να απολαύσεις τίποτα;
Και την ίδια στιγμή, στα χωριά, η ζωή μπορεί να κυλάει εντελώς διαφορετικά.
Χωρίς αυτό το εξοντωτικό κυνηγητό του ρολογιού. Χωρίς να χρειάζεται να διασχίσεις τη μισή πόλη για μια απλή υποχρέωση. Χωρίς να αντιμετωπίζεις κάθε μετακίνηση σαν στρατιωτική επιχείρηση.
Σηκώνεσαι το πρωί, πίνεις τον καφέ σου στην αυλή, ακούς τα πουλιά αντί για κορναρίσματα. Οι άνθρωποι γνωρίζονται μεταξύ τους. Οι αποστάσεις, σε πολλές περιπτώσεις, είναι μικρές. Η καθημερινότητα έχει έναν πιο ανθρώπινο ρυθμό.
Και υπάρχει ένα ακόμη τεράστιο πλεονέκτημα, που στις μεγαλουπόλεις ακούγεται σχεδόν σαν ανέκδοτο.
Μπορείς να παράγεις ένα μέρος από αυτά που τρως!
Έχεις έναν μικρό κήπο; Φυτεύεις ντομάτες, πιπεριές, πατάτες, μαρούλια. Έχεις μερικά δέντρα; Παίρνεις τα φρούτα σου. Έχεις ελιές; Μπορείς να εξασφαλίσεις μέρος από το λάδι της χρονιάς.
Δεν περιμένεις για το παραμικρό να δεις πόσο θα σου το χρεώσει το σούπερ μάρκετ.
Δεν γίνεσαι φυσικά πλούσιος. Ούτε εξαφανίζονται οι λογαριασμοί σου. Αλλά αποκτάς έναν βαθμό αυτάρκειας, μια μικρή ανεξαρτησία, που στις σημερινές συνθήκες αξίζει χρυσάφι.
Και κυρίως, γλιτώνεις ένα σημαντικό κομμάτι από την καθημερινή ψυχολογική φθορά.
Γιατί ας μη γελιόμαστε. Το πρόβλημα στις μεγαλουπόλεις δεν είναι μόνο το οικονομικό. Είναι ότι ο άνθρωπος έχει μετατραπεί σε μηχανή εκτέλεσης υποχρεώσεων.
Δουλειά, μετακίνηση, λογαριασμοί, ψώνια, ύπνος. Και ξανά τα ίδια.
Πότε θα ζήσεις; Πότε θα καθίσεις με την οικογένειά σου; Πότε θα χαρείς το σπίτι σου; Πότε θα κάνεις κάτι για τον εαυτό σου;
Φτάσαμε στο σημείο να θεωρούμε επιτυχία το ότι καταφέραμε να βγάλουμε άλλη μία ημέρα χωρίς να καταρρεύσουμε!
Και προσέξτε την ειρωνεία.
Ο άνθρωπος της μεγαλούπολης μπορεί να έχει πέντε εμπορικά κέντρα, εκατό καφετέριες και διακόσια εστιατόρια γύρω του, αλλά να μην έχει ούτε μία ελεύθερη ώρα.
Ο άνθρωπος του χωριού μπορεί να μην έχει όλες αυτές τις επιλογές, αλλά να μπορεί να καθίσει το απόγευμα στην αυλή του, να πιει έναν καφέ με την ησυχία του, να συζητήσει με τον γείτονά του, να απολαύσει τα παιδιά και τα εγγόνια του.
Ποιος από τους δύο είναι τελικά πιο προνομιούχος;
Ασφαλώς, τα χωριά έχουν και σοβαρά προβλήματα. Λιγότερες θέσεις εργασίας, ελλείψεις σε γιατρούς, υπηρεσίες και υποδομές. Δεν είναι όλα ρόδινα, ούτε ζουν όλοι οι κάτοικοί τους χωρίς άγχος.
Αλλά αυτό δεν ακυρώνει μια μεγάλη αλήθεια.
Όταν υπάρχουν οι βασικές προϋποθέσεις για να ζήσει κάποιος αξιοπρεπώς, η επαρχία μπορεί να του προσφέρει κάτι που η μεγαλούπολη του στερεί καθημερινά.
Ηρεμία. Ανάσα. Χρόνο.
Και ίσως εδώ να βρίσκεται η μεγαλύτερη απάτη που έχουμε κάνει στον ίδιο μας τον εαυτό.
Μας έπεισαν ότι όσο πιο γρήγορα ζούμε, τόσο περισσότερο προοδεύουμε. Ότι η επιτυχία βρίσκεται στους μεγάλους δρόμους, στα ακριβά γραφεία, στους ουρανοξύστες, στους εξαντλητικούς ρυθμούς.
Και τελικά τι καταφέραμε;
Να αποκτήσουμε περισσότερες επιλογές, αλλά λιγότερη ελευθερία. Περισσότερες ανέσεις, αλλά λιγότερη ηρεμία. Περισσότερες υποχρεώσεις και σχεδόν καθόλου προσωπικό χρόνο.
Το τραγικό δεν είναι ότι η ζωή στο χωριό μοιάζει να έχει μείνει πίσω. Το τραγικό είναι ότι η ζωή στις μεγαλουπόλεις έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο παραλογισμού, ώστε το αυτονόητο να θεωρείται πολυτέλεια.
Να τρως χωρίς βιασύνη. Να κοιμάσαι χωρίς να σκέφτεσαι την αυριανή ταλαιπωρία. Να μην είσαι μονίμως στην τσίτα.
Και τελικά, μήπως πρέπει να ξανασκεφτούμε τι σημαίνει πραγματικά καλή ζωή;
Γιατί δεν έχει καμία αξία να ζεις στο κέντρο των εξελίξεων, όταν έχεις χάσει το κέντρο της δικής σου ζωής.
Και αυτό, στα χωριά, αρκετοί το έχουν καταλάβει πολύ καλύτερα από εμάς!
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
