Άλλο να έχεις λεφτά. Άλλο να έχεις εξουσία. Και εντελώς διαφορετικό να έχεις τέτοιο εκτόπισμα, ώστε να μη χρειάζεται να αποδείξεις σε κανέναν ποιος είσαι.
Η Ελλάδα γνώρισε πολλούς ισχυρούς. Εφοπλιστές, μεγαλοεπιχειρηματίες, ανθρώπους με αμύθητες περιουσίες, πολιτικές διασυνδέσεις και ολόκληρους μηχανισμούς γύρω τους. Κάποιοι έκαναν θόρυβο. Κάποιοι αγόρασαν προβολή. Κάποιοι πίστεψαν ότι με το χρήμα μπορούν να αγοράσουν ακόμη και τον σεβασμό.
Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης δεν ανήκε σε αυτή την κατηγορία.
Ήταν ο «Καπετάνιος». Και μόνο το προσωνύμιο αρκούσε.
Ένας άνθρωπος που δεν μάσαγε τα λόγια του, δεν απέφευγε τις συγκρούσεις και δεν έδειχνε διατεθειμένος να κάνει πίσω επειδή απέναντί του βρισκόταν κάποιο μεγάλο όνομα.
Ήξερε από επιχειρήσεις, από εξουσία, από υψηλά σαλόνια. Αλλά γνώριζε καλά και την άλλη Ελλάδα. Εκείνη της νύχτας, των καλλιτεχνών, των επιχειρηματιών της διασκέδασης, των ανθρώπων που δεν εμφανίζονται απαραίτητα στα πρωτοσέλιδα, αλλά έχουν τη δική τους ιστορία.
Και εκεί, όπως και παντού, δεν μετρούσαν μόνο τα χρήματα. Μετρούσε ο λόγος, η μπέσα, η προσωπικότητα. Το να μπορείς να καθίσεις στο ίδιο τραπέζι με οποιονδήποτε και να μη χρειάζεται να φορέσεις διαφορετικό προσωπείο.
Δεν ήταν άνθρωπος μόνο των σαλονιών. Ούτε μόνο των γηπέδων. Είχε παρουσία και σε κόσμους που πολλοί από τους σημερινούς δήθεν ισχυρούς γνωρίζουν μόνο μέσα από φωτογραφίες και δημόσιες σχέσεις.
Γι’ αυτό και το αντίο του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, του γνωστού DPG, έχει τη δική του σημασία.
«Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ».
Μια μικρή φράση, με τεράστιο συμβολισμό. Για έναν άνθρωπο που ταυτίστηκε με μια ολόκληρη εποχή του Παναθηναϊκού, αλλά η προσωπικότητά του ξεπερνούσε κατά πολύ τα όρια του ποδοσφαίρου.
Και κάπου εδώ αξίζει να ειπωθεί κάτι ακόμη.
Σήμερα έχουμε γεμίσει από «καπετάνιους» της βιτρίνας. Από ανθρώπους που θεωρούν ότι επειδή διαθέτουν μερικά εκατομμύρια, μπορούν αυτομάτως να απαιτούν υποκλίσεις. Που μπερδεύουν τον φόβο με τον σεβασμό και την οικονομική επιφάνεια με το πραγματικό ανάστημα.
Μόνο που το ανάστημα δεν αγοράζεται. Χτίζεται. Και δοκιμάζεται στις δύσκολες στιγμές, όχι στις δεξιώσεις και στα χειροκροτήματα.
Ο Βαρδινογιάννης είχε φίλους, είχε αντιπάλους, είχε συγκρούσεις. Δεν υπήρξε αλάνθαστος ούτε υπεράνω κριτικής. Αλλά κανείς δεν μπορούσε εύκολα να αμφισβητήσει ότι επρόκειτο για μια προσωπικότητα με ιδιαίτερο βάρος.
Και γι’ αυτό η φράση αποκτά ξεχωριστό νόημα:
«Ένας ήταν ο Καπετάνιος, οι άλλοι ήταν των λιμανιών και των γλυκών νερών».
Γιατί άλλο να κυβερνάς όταν η θάλασσα είναι ήρεμη και άλλο να μη φοβάσαι τη φουρτούνα.
Ο πραγματικός Καπετάνιος δεν φαινόταν στα εύκολα. Φαινόταν όταν οι άλλοι δίσταζαν.
Και αυτό είναι που ξεχωρίζει εκείνους που απλώς πέρασαν από την εξουσία από εκείνους που άφησαν πίσω τους μια ολόκληρη εποχή.
Τα εκατομμύρια κάποτε αλλάζουν χέρια. Οι τίτλοι χάνονται. Οι αυλές διαλύονται. Το όνομα, όμως, όταν έχει πραγματικό βάρος, μένει.
