Πάμε λίγο πίσω. Πολύ πίσω. Σε εκείνες τις δεκαετίες που η Αθήνα ξενυχτούσε διαφορετικά. Που η Συγγρού ήταν ένας ολόκληρος κόσμος διασκέδασης, τα νυχτερινά κέντρα είχαν τη δική τους προσωπικότητα και οι αφίσες στις βιτρίνες και στους δρόμους ήταν αρκετές για να καταλάβεις πού θα γινόταν το μεγάλο γλέντι.
Δεκαετία του ’80. PLAYBOY, Λεωφόρος Συγγρού 137. Music Hall – Restaurant. Από εκείνα τα μαγαζιά που αποτελούσαν κομμάτι της νυχτερινής Αθήνας μιας άλλης εποχής.
Στην παλιά αφίσα διαβάζουμε ονόματα που ξυπνούν αναμνήσεις: Κική Μέλλα, Μαρί Βιργκού, Νατάσα Μελίδου, Γιώργος Κουνάβης, Γιωργία Καρόζη, Λίτσα Τσιγάρα, Νατάσα Μαρίνη, Αργυρός, Κώστας Αντωνιάδης, Ρούλα Μάνου και Μάρθα Ανδρέου. Στα μπουζούκια ο Χ. Καλούδης, ο Ν. Μπρούμας και ο Δ. Κορδατζής. Καλλιτεχνική διεύθυνση, Χάρης Λυμπερόπουλος.
Και ύστερα, γυρίζουμε το ημερολόγιο στη δεκαετία του ’90.
«ΣΤΡΑΤΟΣ». Μια άλλη αφίσα, μια άλλη παρέα, μια άλλη εποχή της ελληνικής πίστας.
Δημήτρης Διονυσίου, Χριστίνα Μαραγκόζη, Νότης Σφακιανάκης, Σπύρος Παπαβασιλείου. Μαζί τους ο Δημήτρης Παπαζόγλου, η Λίτσα Γιαγκούση, η Λόρνα, ο Χάρης Πίρτας, η Βανέσα, ο Νίκος Κρητικός και ο Στέλιος Βλάχος.
Τι εποχές! Τι ονόματα! Τι παρέες!
Τότε που οι καλλιτέχνες μοιράζονταν το ίδιο καμαρίνι, την ίδια αγωνία πριν βγουν στη σκηνή, τις ίδιες χαρές και τις ίδιες δυσκολίες. Τότε που το χειροκρότημα του κόσμου ήταν η μεγαλύτερη επιβράβευση και η κάθε βραδιά μπορούσε να εξελιχθεί σε μια ιστορία που θα διηγούνταν για χρόνια.
Δεν υπήρχαν stories για να καταγράψουν την κάθε στιγμή. Υπήρχαν όμως στιγμές που έμεναν χαραγμένες στη μνήμη.
Και κάπως έτσι, ξεσκαρτάροντας παλιά πράγματα, δύο ξεχασμένες αφίσες μπορούν να ανοίξουν ξανά ένα ολόκληρο κεφάλαιο ζωής. Να θυμίσουν πρόσωπα, συνεργασίες, φιλίες, μουσικούς και τραγουδιστές που πέρασαν μαζί αμέτρητες ώρες κάτω από τα φώτα της πίστας.
Γιατί η νύχτα εκείνων των χρόνων δεν ήταν μόνο τα μεγάλα ονόματα και τα γεμάτα μαγαζιά. Ήταν κυρίως οι άνθρωποί της.
Άνθρωποι που μπορεί να χάθηκαν με τα χρόνια, να ακολούθησαν διαφορετικούς δρόμους, αλλά κάποτε βρέθηκαν στην ίδια σκηνή και έγραψαν τη δική τους μικρή ή μεγάλη ιστορία.
Σήμερα οι αφίσες αυτές έχουν κιτρινίσει. Τα χρόνια πέρασαν. Η Αθήνα άλλαξε. Η διασκέδαση άλλαξε.
Όμως για όσους έζησαν εκείνες τις νύχτες, μια φωτογραφία αρκεί για να ξανακουστεί η ορχήστρα, να ανάψουν τα φώτα και να αρχίσει πάλι το πρόγραμμα.
Γιατί, τελικά, η νύχτα τότε είχε άλλη μυρωδιά. Και όσοι την έζησαν, ξέρουν…
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
