Από τη στιγμή που έγινε γνωστός ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη, συμβαίνει κάτι που δεν το βλέπεις εύκολα.
Ολόκληρη η Ελλάδα μιλάει για εκείνον.
Ο κόσμος, ο απλός λαϊκός κόσμος, πενθεί έναν άνθρωπο που ένιωσε δικό του. Και δεν είναι τυχαίο. Ο Μαζωνάκης δεν ήταν μία ακόμη φωνή της πίστας. Δεν ήταν ένας καλλιτέχνης που πέρασε, έκανε τον κύκλο του και έφυγε.
Ήταν ο Μαζώ.
Με τον δικό του τρόπο. Τη δική του μαγκιά. Τη δική του ευαισθησία. Τη δική του τρέλα. Ένας άνθρωπος που δεν μπήκε ποτέ σε καλούπια και γι’ αυτό κατάφερε να γίνει κομμάτι της ζωής τόσων ανθρώπων.
Μόνο που τώρα, που όλη η Ελλάδα μιλάει για τον Γιώργο, άρχισαν ξαφνικά να εμφανίζονται και πάρα πολλοί «φίλοι».
Τραγουδιστές, άνθρωποι της νύχτας και πρόσωπα του χώρου βγαίνουν σε κανάλια, sites και εκπομπές. Μιλούν για αγάπη, σεβασμό και εκτίμηση. Θυμούνται ιστορίες, κάνουν δηλώσεις και παρουσιάζονται σαν να ήταν δίπλα του σε κάθε δύσκολη στιγμή.
Ας αφήσουμε όμως λίγο τις παπάτζες.
Γιατί, όπως είναι σε θέση να γνωρίζει το Tsipas Blog, ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε με ένα μεγάλο παράπονο: τη μοναξιά του.
Και ναι, ας το πούμε όπως είναι.
Αρκετοί από εκείνους που σήμερα βγαίνουν με δάκρυα στα μάτια και λένε τα καλύτερα, όταν ο Γιώργος ήθελε έναν άνθρωπο να μιλήσει, να βρεθεί, να πει δυο κουβέντες, δεν του σήκωναν ούτε το τηλέφωνο.
Αυτό είναι το πικρό κομμάτι της ιστορίας.
Η θάλασσα ήταν το καταφύγιό του. Το σκυλάκι του ήταν η συντροφιά του. Και η απώλειά του τον είχε λυγίσει. Πίσω από τα φώτα, τις επιτυχίες και την εικόνα του μεγάλου σταρ, υπήρχε ένας άνθρωπος που είχε ανάγκη από δυο φιλικές κουβέντες. Όχι από δημόσια λόγια μετά το τέλος.
Γι’ αυτό ας προσέξουν λίγο κάποιοι με την υποκρισία.
Η αγάπη του κόσμου για τον Μαζωνάκη είναι καθαρή. Δεν είναι τηλεοπτικό παράθυρο. Δεν είναι ευκαιρία για λίγα λεπτά δημοσιότητας. Και σίγουρα δεν είναι κύμα για να ανέβουν πάνω του άνθρωποι που δεν ήταν εκεί όταν έπρεπε.
Στο Tsipas Blog ξέρουμε πράγματα. Και, όταν έρθει η ώρα, θα ειπωθούν όλα.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
