Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη δεν θορύβησε απλώς τη νύχτα. Την έβαλε να κοιταχτεί στον καθρέφτη.
Γιατί δεν έφυγε απλά ένας σπουδαίος τραγουδιστής. Έφυγε ο «δικός σου Γιώργος». Ο φίλος, ο αδελφός, ο συνάδελφος, ο άνθρωπος με τον οποίο είχες μοιραστεί πίστες, καμαρίνια, χαρές, εντάσεις, επιτυχίες και ξενύχτια.
Και έφυγε μόλις στα 50 του. Με τόσα ακόμη να δώσει.
Αυτό είναι που ράγισε τους ανθρώπους της νύχτας. Καλλιτέχνες, επιχειρηματίες, μουσικούς, ανθρώπους των μαγαζιών. Όλους όσοι έζησαν από κοντά αυτή τη διαδρομή. Γιατί ξαφνικά κατάλαβαν, με τον πιο σκληρό τρόπο, ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο.
Μπορεί σήμερα να είσαι στα φώτα. Να σε διεκδικούν επιχειρηματίες, να ανοίγουν βαλίτσες με χρήματα για να σε έχουν στο σχήμα τους, να παίζεις πρώτο θέμα, να έχεις φήμη, δύναμη, περιουσία και ανθρώπους να τρέχουν γύρω σου.
Και αύριο;
Αύριο, όλα σταματούν.
Δύο μέτρα χώμα. Και τίποτα από όσα θεωρούσες σημαντικά δεν σε ακολουθεί.
Ούτε η μαρκίζα. Ούτε το ποιος μπήκε πρώτος στο πρόγραμμα. Ούτε οι καβγάδες για το όνομα, τα γράμματα στην αφίσα, τον χρόνο στη σκηνή, το ποιος είναι μεγαλύτερος και ποιος αξίζει περισσότερα. Ούτε τα λεφτά, ούτε η δόξα.
Ο χαμός του Μαζώ έστειλε ένα μήνυμα που δεν μπορεί κανείς να προσπεράσει. Είμαστε όλοι περαστικοί. Κανείς δεν είναι αιώνιος.
Και ίσως, μέσα σε αυτή τη βαριά απώλεια, η νύχτα να θυμήθηκε πως πριν από τις συμφωνίες, τις κόντρες και τα φώτα, υπάρχει κάτι που μετράει πιο πολύ: να προλαβαίνεις να λες στους ανθρώπους σου πόσο τους αγαπάς.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
