Δεν χάνονται μόνο κλειδιά, κοσμήματα και μικρά αντικείμενα της καθημερινότητας. Κάποιες φορές χάνονται η σιγουριά, το κουράγιο, η αίσθηση ότι ξέρουμε προς τα πού πηγαίνουμε. Και τότε, ακόμη και μια μικρή προσευχή μπορεί να γίνει στήριγμα.
Σήμερα, 27 Αυγούστου, η Εκκλησία τιμά τον Άγιο Φανούριο. Τον Άγιο που η λαϊκή θρησκευτική παράδοση έχει συνδέσει με την εύρεση όσων χάθηκαν, με τους πιστούς να επικαλούνται τη βοήθειά του για να τους «φανερώσει» αυτό που αναζητούν.
Ο καθένας, όμως, κουβαλά και τη δική του αναζήτηση.
Για κάποιον είναι ένα πολύτιμο ενθύμιο. Για άλλον, μια δουλειά που θα του επιτρέψει να σταθεί ξανά στα πόδια του. Κι αν δούμε τη σημερινή γιορτή μέσα από την ανθρώπινη πλευρά της, η σκέψη πηγαίνει και σε όσα δεν χωρούν εύκολα σε λέξεις: στην ανάγκη για συμφιλίωση, σε μια απόφαση που διαρκώς αναβάλλεται, στη δύναμη να γίνει μια καινούργια αρχή.
Αυτές είναι οι κρυφές ελπίδες. Εκείνες που δεν ανακοινώνονται, δεν γίνονται ανάρτηση και συχνά δεν τις γνωρίζουν ούτε οι πιο κοντινοί μας άνθρωποι. Μένουν μέσα μας και, κάποιες στιγμές, βρίσκουν έκφραση μπροστά σε μια εικόνα, με ένα αναμμένο κερί και λίγα λόγια.
Η φανουρόπιτα δίνει σε αυτή την προσωπική προσδοκία μια απλή, χειροπιαστή μορφή. Σύμφωνα με το έθιμο, προσφέρεται ως τάμα, μεταφέρεται στην εκκλησία για να ευλογηθεί και έπειτα μοιράζεται. Μια πράξη πίστης που ολοκληρώνεται με την προσφορά στους άλλους. Ιερά Μητρόπολη Ρόδου
Και το μοίρασμα έχει τη δική του σημασία. Ο άνθρωπος που περιμένει κάτι για τον εαυτό του βρίσκει παράλληλα έναν τρόπο να δώσει. Να πλησιάσει τον διπλανό του, να ανταλλάξει μια ευχή, να αισθανθεί λιγότερο μόνος μέσα σε αυτό που τον απασχολεί.
Η σημερινή ημέρα αγγίζει έτσι μια πολύ προσωπική πλευρά της πίστης. Τη στιγμή που ο άνθρωπος παραδέχεται ότι δυσκολεύεται, ότι κάτι του λείπει, ότι χρειάζεται βοήθεια — και βρίσκει το κουράγιο να την αναζητήσει.
Χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν. Και μια ευχή για εκείνους που ψάχνουν, σιωπηλά, τον δικό τους δρόμο.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
