Αυτό το καλοκαίρι έχει νικητές. Και ο Δήμος Αναστασιάδης είναι αναμφισβήτητα ένας από αυτούς.
Σε μια σεζόν που δοκίμασε όσο λίγες τη διασκέδαση, με την ακρίβεια να πιέζει τον κόσμο και την αγορά να κινείται σε πολύ πιο δύσκολους ρυθμούς, εκείνος κατάφερε να πάει κόντρα στο ρεύμα. Να ταξιδέψει, να γεμίσει χώρους, να συναντήσει το κοινό του και να επιβεβαιώσει ότι βρίσκεται σε μια ιδιαίτερα δυνατή περίοδο.
Το βράδυ της Παρασκευής, στη Σκάλα Αταλάντης, όμως, δεν ήταν τα νούμερα ούτε η προσέλευση που έκλεψαν την παράσταση.
Ήταν μια στιγμή.
Ο Δήμος Αναστασιάδης βρέθηκε ανάμεσα στον κόσμο και τραγούδησε δίπλα σε ένα παιδί σε αναπηρικό αμαξίδιο. Πρόσωπο με πρόσωπο. Μια εικόνα αυθόρμητη, ανθρώπινη, που μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα κατάφερε να πει πολύ περισσότερα από οποιαδήποτε περιγραφή μιας επιτυχημένης βραδιάς.
Γιατί πολλές φορές θεωρούμε τη μουσική δεδομένη. Θα πάμε σε μια συναυλία, σε ένα νυχτερινό κέντρο, σε ένα live. Θα τραγουδήσουμε, θα διασκεδάσουμε και θα επιστρέψουμε σπίτι.
Δεν είναι, όμως, για όλους τόσο απλό.
Για κάποιους ανθρώπους μια τέτοια στιγμή μπορεί να σημαίνει πολύ περισσότερα. Μπορεί να γίνει δύναμη, χαμόγελο, συγκίνηση, μια μικρή απόδραση από την καθημερινότητα. Και τότε αντιλαμβάνεσαι τι πραγματικά μπορεί να κάνει ένα τραγούδι όταν πάψει να είναι απλώς ήχος και φτάσει κατευθείαν στην καρδιά.
Αυτό συνέβη στη Σκάλα Αταλάντης.
Και ίσως αυτή η εικόνα να περιγράφει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο και το φετινό καλοκαίρι του Δήμου Αναστασιάδη. Γιατί η επιτυχία ενός καλλιτέχνη δεν βρίσκεται μόνο στα γεμάτα μαγαζιά και στις δυνατές εμφανίσεις.
Βρίσκεται και στη στιγμή που κατεβαίνει από τη σκηνή και η μουσική του αποκτά πρόσωπο.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
