Κάποτε λέγαμε «πρόσεχε όταν γυρίζεις αργά το βράδυ». Σήμερα αυτή η φράση μοιάζει να έχει χάσει το νόημά της.
Γιατί πλέον δεν υπάρχει ώρα.
Πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, βράδυ. Διαρρήξεις σε σπίτια, κλοπές, ληστείες, περιστατικά μέσα σε γειτονιές που μέχρι πριν από λίγα χρόνια θεωρούνταν ήσυχες. Και εικόνες από κάμερες ασφαλείας που εμφανίζονται σχεδόν καθημερινά και δείχνουν κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό: το θράσος έχει μεγαλώσει.
Δεν μιλάμε απλώς για μια αύξηση της εγκληματικότητας.
Η αίσθηση που υπάρχει πλέον στην κοινωνία είναι ότι το φαινόμενο έχει πάρει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις και ότι τα όρια μετακινούνται συνεχώς.
Σε κλέβουν μέρα μεσημέρι.
Μπορεί να βρίσκεσαι στη δουλειά και κάποιος να δοκιμάζει την πόρτα του σπιτιού σου. Μπορεί να είσαι μέσα και να ακούσεις κάποιον να επιχειρεί να παραβιάσει την είσοδο. Μπορεί να περπατάς σε έναν δρόμο που γνωρίζεις μια ζωή και ξαφνικά να αισθανθείς ότι πρέπει να κοιτάξεις πίσω σου.
Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα.
Όχι μόνο το ίδιο το έγκλημα, αλλά η απώλεια της αίσθησης ασφάλειας.
Δεν γίνεται, βέβαια, κάθε περιστατικό να παρουσιάζεται ως απόδειξη ότι ολόκληρη η χώρα έχει μετατραπεί σε επικίνδυνη ζώνη. Χρειάζονται στοιχεία, ψυχραιμία και σοβαρή συζήτηση.
Όμως δεν γίνεται και να προσπερνάμε όσα συμβαίνουν.
Όταν επαναλαμβάνονται περιστατικά με δράστες που κινούνται με απίστευτη άνεση, όταν οι κάμερες ασφαλείας δεν φαίνεται να τους φοβίζουν και όταν η ώρα της ημέρας παύει να λειτουργεί ως ανασταλτικός παράγοντας, υπάρχει ένα καμπανάκι που κανείς δεν δικαιούται να αγνοήσει.
Και το ερώτημα είναι πολύ απλό:
Πού θα φτάσει αυτή η κατάσταση;
Ο κόσμος δεν ζητά κάτι παράλογο. Θέλει να μπορεί να φύγει από το σπίτι του χωρίς να σκέφτεται τι θα βρει όταν επιστρέψει. Να περπατήσει στη γειτονιά του χωρίς φόβο. Να κοιμηθεί χωρίς να αισθάνεται ότι χρειάζεται να μετατρέψει το σπίτι του σε φρούριο.
Η ασφάλεια δεν είναι πολυτέλεια.
Είναι μία από τις πιο βασικές υποχρεώσεις μιας οργανωμένης Πολιτείας απέναντι στον πολίτη.
Και όταν ο πολίτης αρχίζει να αισθάνεται ότι αυτή χάνεται, τότε δεν αρκούν οι διαπιστώσεις.
Χρειάζονται απαντήσεις. Χρειάζονται μέτρα. Χρειάζεται παρουσία.
Γιατί το καμπανάκι έχει ήδη χτυπήσει. Το θέμα είναι αν το ακούμε.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
