Το Χόλιγουντ έμαθε στον κόσμο πώς μοιάζει η Μαφία. Της έδωσε εικόνα, μουσική, ατάκες, κοστούμια και μερικούς από τους διασημότερους κινηματογραφικούς χαρακτήρες όλων των εποχών.
Υπάρχει όμως μια λεπτομέρεια που αλλάζει ολόκληρη την ιστορία.
Πριν το Χόλιγουντ κάνει τη Μαφία θέαμα, η Μαφία είχε καταλάβει ότι το Χόλιγουντ ήταν χρυσωρυχείο.
Και μπήκε στο παιχνίδι.
Όχι ως κομπάρσος. Ούτε μόνο ως έμπνευση για σενάρια.
Μπήκε εκεί όπου πραγματικά βρίσκεται η δύναμη: στο χρήμα, στα συνδικάτα, στις χρηματοδοτήσεις, στα καζίνο, στις γνωριμίες και στα παρασκήνια μιας βιομηχανίας που ήδη από τις πρώτες δεκαετίες του περασμένου αιώνα γεννούσε περιουσίες.
Όλα ξεκίνησαν πολύ πριν από τον «Νονό»
Η ιστορία πηγαίνει πίσω στις απαρχές του αμερικανικού κινηματογράφου.
Η νέα αυτή βιομηχανία μεγάλωνε με ασύλληπτη ταχύτητα και γύρω της ξεσπούσε ένας άγριος πόλεμος συμφερόντων. Παραγωγοί και επιχειρηματίες μετακινήθηκαν προς τη δυτική ακτή και εκεί άρχισε να χτίζεται η πόλη που θα γινόταν συνώνυμη του παγκόσμιου θεάματος.
Το Χόλιγουντ.
Την ίδια στιγμή, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, η Ποτοαπαγόρευση είχε δημιουργήσει μια δεύτερη οικονομία.
Παράνομο αλκοόλ, τζόγος, προστασία, εκβιασμοί.
Τεράστια ποσά μαύρου χρήματος.
Και πάνω από όλα αυτά, ονόματα που θα περνούσαν στην ιστορία.
Ένα από αυτά ήταν ο Αλ Καπόνε.
Το οργανωμένο έγκλημα είχε πλέον οικονομική δύναμη τέτοια που δεν μπορούσε να περιοριστεί στους δρόμους του Σικάγο και της Νέας Υόρκης.
Χρειαζόταν καινούργιες αγορές.
Και στην Καλιφόρνια υπήρχε μία από τις καλύτερες.
Το πραγματικό κόλπο ήταν να σταματήσεις μια ταινία
Οι άνθρωποι της Μαφίας αντιλήφθηκαν κάτι που σήμερα ακούγεται αυτονόητο.
Μια κινηματογραφική παραγωγή που σταματά να δουλεύει, χάνει χρήματα κάθε ώρα.
Άρα δεν χρειαζόταν να ελέγξεις απαραίτητα το ίδιο το στούντιο.
Αρκούσε να μπορείς να το σταματήσεις.
Και εκεί εμφανίστηκαν τα συνδικάτα.
Μέσω ανθρώπων όπως ο Τζόνι Ροσέλι, το οργανωμένο έγκλημα απέκτησε επιρροή σε έναν μηχανισμό ικανό να προκαλέσει απεργίες και να παραλύσει μεγάλες παραγωγές.
Τα μεγάλα στούντιο βρέθηκαν μπροστά σε ένα πολύ απλό δίλημμα.
Ή πληρώνεις ή ρισκάρεις να σταματήσει η μηχανή.
Και όταν η μηχανή του Χόλιγουντ σταματούσε, τα χαμένα χρήματα ήταν τεράστια.
Έτσι η Μαφία ανακάλυψε τη δική της θέση μέσα στη μεγαλύτερη βιομηχανία ψυχαγωγίας του κόσμου.
Από το Χόλιγουντ στο Λας Βέγκας
Την ίδια εποχή γεννιόταν και μια δεύτερη αυτοκρατορία.
Το Λας Βέγκας.
Ο Μπέντζαμιν «Μπάγκσι» Σίγκελ ήταν από τους ανθρώπους που κατάλαβαν νωρίς τι μπορούσε να γίνει μέσα στην έρημο της Νεβάδα.
Το Flamingo συνδέθηκε με το όνομά του και το Λας Βέγκας άρχισε να αποκτά τη μορφή που γνωρίζουμε σήμερα: καζίνο, ξενοδοχεία, νυχτερινή διασκέδαση, celebrities και ατελείωτη ροή χρήματος.
Η showbiz και ο υπόκοσμος βρίσκονταν πλέον πολύ κοντά.
Στο Λος Άντζελες, προσωπικότητες όπως ο Μίκι Κόεν κινούνταν επίσης μέσα σε έναν κόσμο όπου γκάνγκστερ, επιχειρηματίες και άνθρωποι του θεάματος μπορούσαν να βρεθούν στα ίδια τραπέζια.
Κάπως έτσι δημιουργήθηκε μια γκρίζα ζώνη.
Κανείς δεν χρειαζόταν να δηλώνει «μαφιόζος».
Αρκούσε να έχει πρόσβαση.
Όταν το πιστόλι αντικαταστάθηκε από το τηλέφωνο
Οι δεκαετίες πέρασαν και το παιχνίδι ωρίμασε.
Το οργανωμένο έγκλημα δεν μπορούσε να λειτουργεί για πάντα μόνο με τον φόβο και τη βία.
Το πραγματικά μεγάλο χρήμα απαιτούσε άλλο επίπεδο.
Δικηγόρους.
Επιχειρηματίες.
Χρηματοδότες.
Παράγοντες.
Ανθρώπους που ήξεραν ποιον πρέπει να πάρουν τηλέφωνο.
Σε αυτό το περιβάλλον εμφανίστηκε και η περίφημη «Kosher Nostra» ή «Supermob», ένας κόσμος στον οποίο οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ νόμιμης επιχειρηματικότητας, παρασκηνιακής επιρροής και οργανωμένου εγκλήματος γίνονταν ολοένα πιο δυσδιάκριτες.
Η νέα εποχή δεν απαιτούσε απαραίτητα αίμα στους δρόμους.
Η μεγάλη δουλειά μπορούσε να γίνει σε ένα γραφείο.
Και τότε ο «Νονός» άλλαξε τα πάντα
Το 1972 ο Φράνσις Φορντ Κόπολα έφερε στις κινηματογραφικές αίθουσες τον «Νονό».
Και τίποτα δεν ήταν ξανά ακριβώς ίδιο.
Μέχρι τότε η Μαφία είχε χρησιμοποιήσει το Χόλιγουντ για χρήμα, επιρροή και πρόσβαση.
Τώρα το Χόλιγουντ της έδινε κάτι ακόμη μεγαλύτερο.
Μύθο.
Ο μαφιόζος δεν παρουσιαζόταν πλέον απλώς ως εγκληματίας.
Απέκτησε οικογένεια, κώδικα τιμής, τελετουργία, κοστούμι, γάμους, αρχηγούς, κανόνες και ολόκληρη αισθητική.
Και συνέβη κάτι σχεδόν κινηματογραφικό από μόνο του.
Η πραγματική Μαφία είχε εμπνεύσει το Χόλιγουντ.
Και τώρα το Χόλιγουντ άρχιζε να εμπνέει τη Μαφία.
Το φιλί στο δαχτυλίδι, οι μεγαλοπρεπείς τελετές, οι κωδικές ονομασίες και η εικόνα του «νονού» πέρασαν από την οθόνη στην πραγματική ζωή και έγιναν μέρος μιας νέας μαφιόζικης μυθολογίας.
Το χρήμα δεν σταμάτησε ποτέ να αλλάζει δρόμους
Μετά ήρθαν οι δεκαετίες της υπερβολής.
Η κοκαΐνη έγινε κομμάτι της ζωής ενός τμήματος της ελίτ του Χόλιγουντ.
Η βιομηχανία πορνογραφίας άρχισε να παράγει τεράστια ποσά.
Οι ανεξάρτητες κινηματογραφικές παραγωγές χρειάζονταν χρηματοδότηση.
Και όπου υπάρχει ανάγκη για γρήγορο χρήμα, δημιουργούνται ευκαιρίες για εκείνους που διαθέτουν χρήμα χωρίς να κάνουν πολλές ερωτήσεις.
Η υπόθεση του Cotton Club και η περιπετειώδης διαδρομή του πανίσχυρου κάποτε Ρόμπερτ Έβανς είναι χαρακτηριστικές μιας περιόδου όπου τα όρια ανάμεσα στη χλιδή, την υπερβολή και τις σκοτεινές χρηματοδοτήσεις μπορούσαν να γίνουν επικίνδυνα λεπτά.
Το Χόλιγουντ είχε πλέον γίνει μια οικονομία δισεκατομμυρίων.
Και κανείς δεν εγκαταλείπει εύκολα μια αγορά δισεκατομμυρίων.
Άλλαξαν τα πρόσωπα – όχι το παιχνίδι
Σήμερα δεν υπάρχει το ίδιο Χόλιγουντ.
Δεν υπάρχει ούτε η ίδια Μαφία.
Η δύναμη δεν βρίσκεται συγκεντρωμένη στα χέρια λίγων ανθρώπων όπως παλαιότερα και η τεχνολογία δημιούργησε εντελώς καινούργιες αγορές.
Streaming, ψηφιακές πλατφόρμες, παγκόσμια διανομή, πειρατεία.
Το έγκλημα ακολούθησε το χρήμα και εκεί.
Διαφορετικές οργανώσεις, διαφορετικές χώρες, διαφορετικές μέθοδοι.
Η βασική λογική όμως δεν άλλαξε ποτέ.
Το οργανωμένο έγκλημα δεν ερωτεύτηκε το σινεμά.
Ερωτεύτηκε την οικονομία του.
Και γι’ αυτό η σχέση των δύο κόσμων άντεξε περισσότερο από οποιαδήποτε κινηματογραφική μόδα.
Το Χόλιγουντ έφτιαξε μερικούς από τους μεγαλύτερους μύθους γύρω από τη Μαφία.
Ο «Νονός», το Scarface, τα Goodfellas και δεκάδες άλλες ταινίες έκαναν τον υπόκοσμο παγκόσμιο θέαμα.
Η μεγάλη ειρωνεία είναι πως, όταν οι θεατές κάθονταν στις αίθουσες για να δουν ιστορίες γκάνγκστερ, η πραγματική ιστορία είχε ήδη παιχτεί πίσω από την οθόνη.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
