Η Ελλάδα έχει καταφέρει να γίνει μία από τις χώρες όπου ο οδηγός συναντά διόδια σχεδόν σε κάθε διαδρομή. Δεν προλαβαίνει να ολοκληρωθεί ένας νέος αυτοκινητόδρομος ή να δοθεί στην κυκλοφορία ένα καινούριο τμήμα και οι σταθμοί διοδίων κάνουν ήδη την εμφάνισή τους.
Το επιχείρημα είναι γνωστό: τα έσοδα χρειάζονται για την κατασκευή, τη συντήρηση και τη λειτουργία των δρόμων. Μέχρι εδώ, όλα ακούγονται λογικά.
Όμως η καθημερινότητα του οδηγού συχνά λέει μια διαφορετική ιστορία. Σε αρκετά σημεία, ενώ πληρώνεις κανονικά διόδια, συναντάς εργοτάξια, περιορισμούς κυκλοφορίας και ατελείωτες σειρές από πορτοκαλί κώνους. Για πολλά χιλιόμετρα ο δρόμος θυμίζει περισσότερο έργο υπό κατασκευή παρά έναν ολοκληρωμένο αυτοκινητόδρομο για τον οποίο καταβάλλεις αντίτιμο.
Το ερώτημα λοιπόν είναι εύλογο: γιατί συνεχίζουμε να πληρώνουμε το ίδιο τίμημα όταν σε αρκετές περιπτώσεις οι εργασίες δεν έχουν ολοκληρωθεί ή όταν ο δρόμος εξακολουθεί να ταλαιπωρεί τον οδηγό; Και γιατί, ακόμη και όταν ένα έργο έχει αποσβεστεί εδώ και χρόνια, οι χρεώσεις παραμένουν;
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι οι σύγχρονοι αυτοκινητόδρομοι έχουν βελτιώσει την οδική ασφάλεια και έχουν μειώσει τους χρόνους μετακίνησης. Όμως, όταν σε ένα ταξίδι πληρώνεις διαρκώς διόδια και ταυτόχρονα κινείσαι ανάμεσα σε εργοτάξια και κώνους, είναι λογικό να αισθάνεσαι ότι η σχέση κόστους και υπηρεσίας δεν είναι πάντα αυτή που θα έπρεπε.
Σε μια περίοδο όπου το κόστος ζωής πιέζει τα νοικοκυριά, τα καύσιμα είναι ακριβά και κάθε μετακίνηση κοστίζει όλο και περισσότερο, τα διόδια αποτελούν ακόμη μία σημαντική επιβάρυνση για τον Έλληνα οδηγό.
Ίσως έχει έρθει η ώρα να ανοίξει μια πιο ουσιαστική συζήτηση. Όχι για το αν πρέπει να υπάρχουν διόδια, αλλά για το πότε, πόσο και υπό ποιες προϋποθέσεις είναι δίκαιο να πληρώνει ο πολίτης για έναν δρόμο που χρησιμοποιεί.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
