Για αρκετό καιρό το πολιτικό σκηνικό της χώρας έμοιαζε να έχει χάσει την ισορροπία του. Από τη μία πλευρά ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Νέα Δημοκρατία, που κυριαρχούν πολιτικά και εκλογικά. Από την άλλη, ένας χώρος της αντιπολίτευσης που αδυνατούσε να βρει το πρόσωπο εκείνο που θα μπορούσε να σταθεί απέναντι, να πιέσει και να αποτελέσει το πραγματικό αντίπαλο δέος.
Τα υπόλοιπα κόμματα δεν κατάφεραν μέχρι σήμερα να καλύψουν αυτό το κενό. Δεν μπόρεσαν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις ενός ισχυρού δεύτερου πόλου που θα μπορούσε να κοιτάξει στα μάτια τον Κυριάκο Μητσοτάκη και να διεκδικήσει με αξιώσεις την εξουσία.
Και κάπου εκεί έρχεται η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα.
Μια επιστροφή που ήδη προκαλεί πολιτικές συζητήσεις, ανακατατάξεις και νέες ισορροπίες. Οι πρώτες δημοσκοπικές ενδείξεις τον εμφανίζουν κοντά στο 15%. Ένα ποσοστό που, αν επιβεβαιωνόταν στην κάλπη, εύκολα θα τον καθιστούσε αξιωματική αντιπολίτευση. Όχι θεωρητικά. Στην πράξη.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία.
Δεν το λέμε επειδή είμαστε με τον Αλέξη Τσίπρα. Σε καμία περίπτωση. Δεν φοράμε πολιτικές φανέλες και δεν λειτουργούμε κομματικά. Άλλωστε, πολλές φορές τα κόμματα, ανεξαρτήτως χρώματος και ιδεολογίας, ακολουθούν παρόμοιες πρακτικές και παρόμοιες λογικές εξουσίας.
Το ζήτημα δεν είναι ο Αλέξης Τσίπρας ως πρόσωπο.
Το ζήτημα είναι η ισορροπία.
Γιατί όταν σε έναν χώρο δημιουργείται μονοπώλιο, ο κίνδυνος είναι μεγάλος. Όταν κάποιος αισθάνεται ότι δεν απειλείται πολιτικά, ότι δεν υπάρχει κάποιος από πίσω του να τον πιέσει, να τον ελέγξει ή να διεκδικήσει τη θέση του, τότε δημιουργείται μια αίσθηση ασφάλειας.
Η λογική του «ό,τι και να γίνει, εγώ θα είμαι εδώ».
Και αυτό δεν είναι καλό για καμία δημοκρατία.
Η χώρα χρειάζεται έναν ισχυρό αντίπαλο πόλο. Χρειάζεται έναν πολιτικό παίκτη που θα μπορεί να σταθεί απέναντι στην κυβέρνηση και να διεκδικήσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας.
Ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να κινηθεί σε υψηλά ποσοστά. Στο 16%, στο 17%, στο 18% ή ακόμη και κοντά στο 20%. Όχι επειδή αυτό συμφέρει τον ίδιο, αλλά επειδή αυτό χρειάζεται το πολιτικό σύστημα για να αποκτήσει ξανά ισορροπία.
Γιατί όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνωρίζει ότι απέναντί του υπάρχει ένας ισχυρός αντίπαλος, τότε κάθε λάθος, κάθε αστοχία και κάθε κυβερνητική φθορά αποκτούν πολιτικό κόστος. Γνωρίζει ότι τα δικά του ποσοστά μπορούν να μειωθούν και τα ποσοστά του αντιπάλου να αυξηθούν.
Και αυτό δημιουργεί πίεση.
Πίεση να γίνει καλύτερος. Πίεση να διορθώσει λάθη. Πίεση να ακούσει περισσότερο την κοινωνία. Πίεση να ξέρει ότι η εξουσία δεν είναι δεδομένη.
Η ισορροπία είναι ο βασικός νόμος της ζωής. Τίποτα δεν λειτουργεί όταν όλη η δύναμη συγκεντρώνεται σε ένα μόνο σημείο.
Στην παγκόσμια σκακιέρα δεν υπάρχει ποτέ μόνο ένας παίκτης. Από τη μία πλευρά βρίσκονται οι Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ. Από την άλλη, η Ρωσία και η Κίνα λειτουργούν ως τα μεγάλα αντίβαρα του πλανήτη. Αυτές οι δυνάμεις μπορεί να συγκρούονται, να ανταγωνίζονται, να μετρούν η μία την άλλη, αλλά ακριβώς αυτός ο ανταγωνισμός κρατάει τις ισορροπίες.
Στον αθλητισμό συμβαίνει ακριβώς το ίδιο. Ο Ολυμπιακός χρειάζεται τον Παναθηναϊκό και ο Παναθηναϊκός χρειάζεται τον Ολυμπιακό. Οι μεγάλες μάχες είναι αυτές που ανεβάζουν το επίπεδο και κρατούν ζωντανό το ενδιαφέρον.
Το ίδιο ισχύει και στο ποδόσφαιρο. Οι μεγάλες ομάδες δυναμώνουν μέσα από τον ανταγωνισμό. Χωρίς αντίπαλο δεν υπάρχει εξέλιξη.
Ακόμη και η ίδια η φύση λειτουργεί με ισορροπίες. Υπάρχει μέρα και νύχτα. Υπάρχει φως και σκοτάδι. Υπάρχει καλό και κακό. Υπάρχει δράση και αντίδραση.
Έτσι λειτουργεί ο κόσμος.
Έτσι λειτουργούν οι κοινωνίες.
Και έτσι πρέπει να λειτουργούν και οι δημοκρατίες.
Όταν υπάρχει μόνο ένας ισχυρός πόλος, δημιουργείται η αίσθηση της παντοδυναμίας. Όταν υπάρχει αντίπαλο δέος, γεννιέται ο έλεγχος, η πίεση, η προσοχή και τελικά η βελτίωση.
Γι’ αυτό η χώρα χρειάζεται έναν ισχυρό Αλέξη Τσίπρα απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Όχι γιατί πρέπει να κυβερνήσει ο ένας ή να χάσει ο άλλος. Όχι γιατί είμαστε με τον έναν ή με τον άλλον.
Αλλά γιατί η δημοκρατία λειτουργεί καλύτερα όταν κανείς δεν αισθάνεται ανίκητος.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης χρειάζεται απέναντί του έναν ισχυρό πολιτικό αντίπαλο. Όχι για να χάσει, αλλά για να γνωρίζει ότι μπορεί να χάσει.
Γιατί τότε γίνεται πιο προσεκτικός.
Και τελικά αυτό κάνει καλό και στον ίδιο, και στην κυβέρνηση, αλλά κυρίως στην κοινωνία.
Η χώρα δεν χρειάζεται πανίσχυρους και ανίκητους ηγέτες.
Χρειάζεται ισορροπία.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
