Αν κάτι δείχνουν τα πρώτα στοιχεία του φετινού καλοκαιριού, είναι πως η νύχτα και το καλοκαίρι δεν έχουν ακόμη βρει τον κοινό τους βηματισμό. Μέχρι στιγμής, τα δεδομένα δείχνουν ότι η νυχτερινή διασκέδαση τα βρίσκει σκούρα.
Η νύχτα της Αθήνας κινείται πιο συγκρατημένα από ποτέ. Οι συναυλίες σε πολλές περιοχές της χώρας δεν παρουσιάζουν τη δυναμική που συναντούσαμε άλλες χρονιές. Ακόμη και οι εμφανίσεις γνωστών καλλιτεχνών στην περιφέρεια δείχνουν πως ο κόσμος φέτος επιλέγει διαφορετικά, πιο προσεκτικά και πιο επιλεκτικά.
Καμία σχέση, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, με τα καλοκαίρια που γνωρίσαμε τα προηγούμενα χρόνια.
Η αγορά της διασκέδασης αναζητά τον βηματισμό της. Τα ταμεία σε πολλές περιπτώσεις δεν επιβεβαιώνουν τις προσδοκίες, οι έξοδοι περιορίζονται και ο κόσμος δείχνει να επαναπροσδιορίζει τον τρόπο με τον οποίο επιλέγει να ψυχαγωγηθεί.
Μέσα σε αυτή τη γενικότερη εικόνα, υπάρχει μία εξαίρεση που αξίζει να παρατηρήσουμε. Και αυτή δεν είναι άλλη από την Ταράτσα του Λαμπέτη.
Εκεί, τα δεδομένα, οι ανακοινώσεις, η κινητικότητα και η συνολική εικόνα δείχνουν ένα καλοκαίρι σαφώς πιο δυνατό και πιο ανεβασμένο. Ένα καλοκαίρι που όχι μόνο δεν παρουσιάζει σημάδια κόπωσης, αλλά δείχνει να κερδίζει συνεχώς έδαφος.
Αυτό μπορεί να ερμηνευτεί με δύο τρόπους.
Από τη μία, το κοινό φαίνεται πως αναζητά διαφορετικούς δρόμους ψυχαγωγίας. Πιο ανθρώπινους χώρους, πιο ουσιαστικές εμπειρίες και παραστάσεις που προσφέρουν κάτι περισσότερο από μια απλή έξοδο.
Από την άλλη όμως, τίποτα δεν έρχεται μόνο του.
Η Ταράτσα του Λαμπέτη δεν περίμενε τον κόσμο να την ανακαλύψει. Δημιούργησε τις συνθήκες για να στραφεί ο κόσμος προς αυτήν. Και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στον τρόπο που κινείται.
Μία παράσταση ανακοινώνεται και λίγες ημέρες αργότερα ακολουθεί η επόμενη. Τα χτυπήματα έρχονται το ένα μετά το άλλο. Όλα είναι προγραμματισμένα, όλα είναι οργανωμένα και τίποτα δεν δείχνει να αφήνεται στην τύχη.
Δεν υπάρχουν κινήσεις της τελευταίας στιγμής. Υπάρχει σχεδιασμός.
Και κυρίως υπάρχει ποικιλία.
Από τη «Λακούβα» των Γιάννη Διονυσίου και Γιάννη Παπαγεωργίου, μέχρι τον Στάθη Δρογώση και τη Μιρέλα Πάχου, από την Παυλίνα Βουλγαράκη μέχρι τον Νίκο Μερτζάνο, από τα «Καλοκαιρούγεννα» μέχρι το μεγάλο αφιέρωμα στον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, το πρόγραμμα απευθύνεται σε διαφορετικές γενιές, διαφορετικά ακούσματα και διαφορετικές ανάγκες.
Και ίσως τελικά εκεί να βρίσκεται το μεγαλύτερο μυστικό.
Σε μια περίοδο που η νύχτα ψάχνει τον βηματισμό της, η Ταράτσα του Λαμπέτη δείχνει ότι η λύση δεν βρίσκεται απαραίτητα στην ένταση, στα μεγάλα ονόματα ή στην υπερβολή.
Βρίσκεται στην οργάνωση, στη συνέπεια και στην ικανότητα να δίνεις συνεχώς στον κόσμο έναν λόγο να επιστρέφει.
Και μέχρι στιγμής, όλα δείχνουν ότι το φετινό «Καλοκαίρι Αλλιώς» το έχει καταφέρει.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
