Έφυγε ήσυχα. Όπως ήσυχα είχε επιλέξει να ζήσει και τα τελευταία χρόνια.
Ο Γιώργος Σουφλιάς, ο «Σαρακατσάνος» της Νέας Δημοκρατίας, δεν ήταν ένας ακόμη πολιτικός. Ήταν μια ολόκληρη εποχή. Μια μορφή της παλιάς Κεντροδεξιάς. Από εκείνους που δεν χρειάζονταν φωνές, τηλεοπτικά πάνελ και καθημερινές δηλώσεις για να έχουν βάρος. Το είχαν από μόνοι τους.
Από τη Λάρισα, από ταπεινή καταγωγή, πολιτικός μηχανικός στο επάγγελμα, μπήκε στην πολιτική μετά τη Μεταπολίτευση και έμεινε για δεκαετίες στην πρώτη γραμμή. Από το 1974 μέχρι και την αποχώρησή του από την ενεργό πολιτική, ο Σουφλιάς υπήρξε σταθερό σημείο αναφοράς για τη Νέα Δημοκρατία.
Και είχε κάτι σπάνιο: τον αξιοποίησαν όλοι οι πρόεδροι της παράταξης. Καραμανλής, Ράλλης, Μητσοτάκης, ξανά Καραμανλής. Πέρασε από κρίσιμα υπουργεία, από τα Οικονομικά μέχρι την Παιδεία και αργότερα το ΠΕΧΩΔΕ, όπου άφησε ισχυρό αποτύπωμα σε μεγάλα έργα, οδικούς άξονες, μετρό, χωροταξία, κτηματολόγιο.
Δεν ήταν εύκολος άνθρωπος. Το ήξεραν όλοι. Στριφνός, κλειστός, μυστικοπαθής, πολλές φορές συγκρουσιακός. Αλλά κανείς δεν του αμφισβήτησε δύο πράγματα: την εντιμότητα και τη μεθοδικότητά του.
Στη Νέα Δημοκρατία έζησε τα πάντα. Δόξες, ήττες, εσωκομματικές μάχες, διαγραφή, επιστροφή. Διεκδίκησε την ηγεσία, συγκρούστηκε με τον Κώστα Καραμανλή, βρέθηκε εκτός κόμματος το 1998, όμως το 2001 γύρισε «σπίτι του», όπως του είπε ο ίδιος ο Καραμανλής από το βήμα του συνεδρίου.
Και όταν η Νέα Δημοκρατία επέστρεψε στην εξουσία το 2004, ο Σουφλιάς δεν ήταν απλώς υπουργός. Ήταν κάτι σαν σκιώδης αντιπρόεδρος. Ένας άνθρωπος που η γνώμη του μέτραγε. Που οι εισηγήσεις του λαμβάνονταν σοβαρά υπόψη. Που βρισκόταν μέσα στον σκληρό πυρήνα των αποφάσεων.
Η ήττα του 2009 έκλεισε και τον δικό του πολιτικό κύκλο. Παρέδωσε την έδρα του, αποσύρθηκε από το προσκήνιο και επέστρεψε στην πατρώα γη της Λάρισας. Χωρίς θόρυβο. Χωρίς να ψάχνει ρόλους. Χωρίς να ζητά προβολή.
Ο Γιώργος Σουφλιάς ήταν ίσως ο τελευταίος μεγάλος «βαρόνος» της Νέας Δημοκρατίας. Ένας πολιτικός από άλλο καλούπι. Από μια εποχή που οι πολιτικοί είχαν βάρος, προσωπική διαδρομή, μηχανισμό, αλλά και σιωπή.
Έφυγε στα 85 του χρόνια, αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή γεμάτη εξουσία, συγκρούσεις, έργο, αλλά και σεβασμό.
Και αυτό, στην πολιτική, δεν είναι καθόλου λίγο.
