Υπάρχει και μια άλλη ανάγνωση γύρω από τη σύγκρουση ανάμεσα στον Βαγγέλης Μαρινάκης και τον Γρηγόρης Δημητριάδης.
Όχι μόνο για το τι έγινε.
Αλλά και για το τι δεν λέγεται.
Γιατί όταν συγκρούονται πρόσωπα με ισχύ, επιρροή, διασυνδέσεις και βαρύ παρασκήνιο, οι γύρω γύρω δύσκολα μιλούν ανοιχτά.
Δημοσιογράφοι, γνώστες, παρατηρητές, άνθρωποι που γνωρίζουν περισσότερα από όσα λένε δημόσια, κρατούν χαμηλούς τόνους.
Όχι επειδή δεν έχουν άποψη.
Αλλά επειδή καταλαβαίνουν ότι εδώ δεν μιλάμε για μια απλή δημόσια αντιπαράθεση.
Μιλάμε για μια σύγκρουση που πολλοί διαβάζουν ως βαθιά προσωπική και εξαιρετικά φορτισμένη.
Και όταν οι ισορροπίες είναι τόσο λεπτές, κάθε λέξη μετράει.
Κάθε δημόσια τοποθέτηση διαβάζεται.
Ζυγίζεται.
Ερμηνεύεται.
Αν φανεί ότι κάποιος στέκεται πιο κοντά στην πλευρά Δημητριάδη, αυτομάτως κάποιοι θα το εκλάβουν ως μήνυμα απέναντι στον Μαρινάκη.
Αν φανεί ότι κάποιος στέκεται πιο κοντά στην πλευρά Μαρινάκη, κάποιοι θα το διαβάσουν ως θέση απέναντι στον Δημητριάδη.
Και κάπου εκεί εμφανίζεται η διστακτικότητα.
Λίγα λόγια.
Καμία βιαστική τοποθέτηση.
Καμία εύκολη ανάληψη «στρατοπέδου».
Γιατί όσοι γνωρίζουν το παρασκήνιο ξέρουν καλά πως σε τέτοιες ιστορίες, ακόμη και μία φράση μπορεί να εκληφθεί ως μήνυμα.
Ως θέση.
Ως επιλογή πλευράς.
Γι’ αυτό και αρκετοί δημοσιογράφοι, γνώστες και άνθρωποι που παρακολουθούν στενά το παρασκήνιο, επιλέγουν μια στάση προσεκτικής απόστασης.
Το συζητούν κατ’ ιδίαν.
Το αναλύουν.
Το παρακολουθούν στενά.
Αλλά δημόσια μιλούν λίγο.
Ίσως γιατί όταν συγκρούονται τα μεγάλα συμφέροντα, οι παραδίπλα δεν βιάζονται να μιλήσουν.
Σιωπούν.
Ή απλώς σκέφτονται:
«Ας μην μπω στο κάδρο».
