Κάποιοι είπαν τα δικά τους.
Ότι ο Θοδωρής Φέρρης στις τελευταίες του εμφανίσεις στη Θεσσαλονίκη, στο κοινό του Barbarella, έδειχνε κάπως κουρασμένος. Ότι ίσως έχει ρίξει ταχύτητα. Ότι ίσως το πράγμα έχει αρχίσει να τον βαραίνει.
Η χθεσινή εικόνα, όμως, τους διέψευσε με τον πιο καθαρό τρόπο.
Η ώρα ήταν 7:47 το πρωί.
Και ο Θοδωρής δεν είχε πάει σπίτι του. Δεν είχε κατεβάσει ρολά. Δεν είχε βάλει κλειδαριά στο μαγαζί. Δεν ήταν ήδη για ύπνο.
Ήταν ακόμα εκεί. Στο Barbarella. Με τον κόσμο. Μέσα στη νύχτα που είχε γίνει πια πρωί.
Και αυτό λέει πολλά.
Γιατί στη σημερινή λαϊκή νύχτα, οι περισσότεροι λειτουργούν με το ρολόι στο χέρι. «Πέντε και δέκα, πρέπει να φύγω». «Έκανα το πρόγραμμά μου». «Τα λεφτά θα τα πάρω έτσι κι αλλιώς».
Ο Φέρρης δείχνει κάτι άλλο.
Δείχνει έναν άνθρωπο που δεν έχει μπει σε αυτή τη λογική. Δεν τραγουδάει με χρονόμετρο. Δεν μετράει το συναίσθημα με λεπτά. Δεν πατάει στη σκηνή σαν υπάλληλος της επιτυχίας.
Απλά περνάει καλά.
Κάνει αυτό που πάντα γούσταρε. Αυτό που πάντα του άρεσε. Και το κάνει γνήσια, αληθινά, αυθόρμητα.
Εκεί είναι το μυστικό του. Εκεί είναι και το μεγάλο του πλεονέκτημα απέναντι στους υπόλοιπους. Γιατί αυτή τη στιγμή ο Θοδωρής Φέρρης είναι στην πρώτη γραμμή της λαϊκής νύχτας, αλλά μοιάζει σαν να μην το έχει συνειδητοποιήσει.
Και ίσως γι’ αυτό δεν πιάνεται.
Δεν είναι μόνο τα τραγούδια. Δεν είναι μόνο η φωνή. Δεν είναι μόνο η ομάδα. Είναι αυτές οι μικρές λεπτομέρειες που περνάνε στον κόσμο.
Ένα βίντεο από κινητό. Μια εικόνα στις 7:48 το πρωί. Ένας τραγουδιστής που δεν φεύγει πρώτος, αλλά μένει εκεί μέχρι να σβήσει η νύχτα μόνη της.
Κάπως έτσι χτίζεται ο μύθος.
Όχι με μεγάλα λόγια.
Με στιγμές.
TSIPAS BLOG – ΓIA NA ΞΕΡΕΤΕ
