Κάποτε το status φαινόταν από το νησί, το ξενοδοχείο, το εστιατόριο, την ξαπλώστρα, το όνομα στην κράτηση.
Πεντάστερα, luxury resorts, επώνυμοι προορισμοί, κοσμικά νησιά, μέρη που έπρεπε να πας όχι μόνο για να ξεκουραστείς, αλλά και για να σε δουν.
Μόνο που αυτό αρχίζει να αλλάζει.
Οι πραγματικά πλούσιοι, αυτοί που τα έχουν ζήσει όλα, δεν κυνηγούν πια τόσο πολύ το «φαίνεσθαι». Δεν τους εντυπωσιάζει εύκολα ένα ακόμη ακριβό ξενοδοχείο, ένα ακόμη διάσημο beach bar, ένα ακόμη πολυσυζητημένο νησί.
Γιατί τα έχουν δει. Τα έχουν πληρώσει. Τα έχουν ζήσει.
Και όταν έχεις περάσει από όλα, αυτό που αρχίζεις να ψάχνεις δεν είναι περισσότερη χλιδή. Είναι λιγότερος θόρυβος.
Πλέον η νέα πολυτέλεια δεν είναι πάντα το πεντάστερο. Είναι η ησυχία. Είναι το μέρος που δεν σε ενοχλεί κανείς. Είναι ο προορισμός που δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα. Είναι το καλό φαγητό χωρίς επιδεικτικότητα, η θάλασσα χωρίς συνωστισμό, το δωμάτιο με θέα και όχι με επίδειξη.
Οι πλούσιοι δεν εγκαταλείπουν την ποιότητα. Εγκαταλείπουν τη φασαρία γύρω από την ποιότητα.
Θέλουν αυθεντικότητα. Θέλουν ιδιωτικότητα. Θέλουν να μπορούν να κυκλοφορήσουν χωρίς να τους κοιτάνε, να φάνε χωρίς να φωτογραφηθούν, να ξυπνήσουν χωρίς πρόγραμμα, χωρίς κρατήσεις-βιτρίνα, χωρίς το άγχος του «πού θα φανεί ότι πήγαμε».
Γι’ αυτό και βλέπουμε όλο και περισσότερους να στρέφονται σε πιο ήρεμους προορισμούς. Σε μέρη που μέχρι χθες δεν ήταν στην πρώτη γραμμή της πολυτελούς τουριστικής μόδας. Σε μικρότερα νησιά, σε χωριά, σε βουνό, σε παραθαλάσσιες γωνιές μακριά από την υπερβολή.
Γιατί η υπερβολή κούρασε.
Η πραγματική πολυτέλεια σήμερα δεν είναι να έχεις γύρω σου τα πάντα. Είναι να μη χρειάζεσαι τίποτα.
Και αυτό, για όσους έχουν ζήσει τη χλιδή μέχρι τέλους, είναι το πιο ακριβό πράγμα απ’ όλα: ηρεμία.
