Αυτό που συνέβη στο αεροδρόμιο του Αράξου δεν είναι απλώς ένα ατυχές περιστατικό. Είναι μια εικόνα που εκθέτει. Και μάλιστα σε μια στιγμή που υποτίθεται πως όλα είχαν στηθεί για να προβληθεί η Πάτρα, η περιοχή και η τουριστική δυναμική της προς τα έξω.
Αντί όμως για μια άρτια οργανωμένη εκδήλωση, αυτό που έμεινε είναι μια παγκόσμια ντροπή για την Πάτρα.
Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης για την πρώτη προσγείωση αεροσκάφους της TUI με την ονομασία «Patra», κατέρρευσε σκάλα επιβίβασης στην οποία είχαν ανέβει δημοσιογράφοι, φωτορεπόρτερ και εικονολήπτες για να εξασφαλίσουν καλύτερα πλάνα.
Το αποτέλεσμα; Τρεις άνθρωποι τραυματίες. Μία δημοσιογράφος από την Αθήνα, ένας εικονολήπτης και ένας φωτορεπόρτερ από την Πάτρα διακομίστηκαν με ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ στο νοσοκομείο, έχοντας υποστεί κακώσεις στα άκρα. Άλλοι παρευρισκόμενοι τραυματίστηκαν ελαφρύτερα.
Και εδώ σταματούν οι δικαιολογίες και ξεκινούν τα ερωτήματα.
Ποιος έδωσε την οδηγία να ανέβουν τόσα άτομα σε μία σκάλα επιβίβασης;
Ποιος έκρινε ότι αυτό αποτελεί ασφαλή πρακτική;
Υπήρχε υπεύθυνος ασφαλείας;
Υπήρχε όριο χωρητικότητας;
Έγινε ο παραμικρός έλεγχος πριν συγκεντρωθούν 10 έως 15 άτομα πάνω σε μια τέτοια κατασκευή;
Γιατί αν ισχύει ότι οι δημοσιογράφοι ανέβηκαν εκεί κατόπιν υπόδειξης, τότε δεν μιλάμε για «κακιά στιγμή». Μιλάμε για ξεκάθαρη αποτυχία οργάνωσης.
Και το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο αν αναλογιστεί κανείς πού συνέβη όλο αυτό. Σε ένα αεροδρόμιο. Σε έναν χώρο όπου η ασφάλεια δεν είναι επιλογή, είναι υποχρέωση.
Η εικόνα που βγήκε προς τα έξω δεν ήταν εικόνα εξωστρέφειας, ούτε ανάπτυξης, ούτε επαγγελματισμού. Ήταν εικόνα προχειρότητας.
Και αυτή η εικόνα δεν πλήττει μόνο την εκδήλωση. Πλήττει την Πάτρα. Πλήττει την ευρύτερη περιοχή. Πλήττει συνολικά την αξιοπιστία της χώρας σε μια περίοδο που ο τουρισμός αποτελεί βασικό πυλώνα.
Γιατί τέτοιες εικόνες ταξιδεύουν. Και ταξιδεύουν γρήγορα.
Ο επισκέπτης, ο συνεργάτης, ο επενδυτής, δεν θα σταθεί στις λεπτομέρειες. Δεν θα αναλύσει ποιος φταίει. Θα δει το αποτέλεσμα. Και αυτό που είδε ήταν μια εκδήλωση που αντί να προβάλλει, εξέθεσε.
Οι δημοσιογράφοι δεν είναι «κομπάρσοι» σε μια φιέστα. Είναι εργαζόμενοι που βρίσκονται εκεί για να κάνουν τη δουλειά τους. Και οφείλουν να εργάζονται σε συνθήκες ασφάλειας.
Όταν αυτό δεν διασφαλίζεται, τότε δεν έχουμε απλώς ένα ατύχημα. Έχουμε αποτυχία.
Και όταν αυτή η αποτυχία συμβαίνει μπροστά σε κάμερες, σε ένα event προβολής, τότε μετατρέπεται σε δημόσια εικόνα.
Η Πάτρα δεν αξίζει αυτή την εικόνα.
Ούτε οι άνθρωποι που εργάζονται καθημερινά για να την αναδείξουν.
Ούτε ο τουρισμός της περιοχής.
Ούτε η ίδια η χώρα.
Αυτό που έγινε στον Άραξο πρέπει να λειτουργήσει ως καμπανάκι. Όχι για επικοινωνιακή διαχείριση, αλλά για ουσιαστική αλλαγή.
Γιατί την επόμενη φορά, μπορεί να μην μιλάμε για κακώσεις.
Και τότε θα είναι αργά.
TSIPAS BLOG – ΓIA NA ΞΕΡΕΤΕ
