Αδιανόητο σκηνικό. Ένας ηλικιωμένος άνδρας άνοιξε πυρ στην Αθήνα, άφησε πίσω του πέντε τραυματίες, πήρε ταξί για την Πάτρα και όταν τελικά συνελήφθη, πέταξε την ατάκα που πάγωσε τους πάντες:
«Ευχαριστώ παιδιά, τώρα θα με δείτε στις ειδήσεις».
Και όλα αυτά στα 89 του.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες, ο ηλικιωμένος είχε φύγει από την Αθήνα με ραδιοταξί και έφτασε στην Πάτρα, ενώ φέρεται να είχε στην κατοχή του γεμάτο περίστροφο. Οι Αρχές τον εντόπισαν μετά από ώρες αναζητήσεων, βάζοντας τέλος στο θρίλερ που είχε ξεκινήσει από το πρωί, μετά τους πυροβολισμούς στο κτίριο του ΕΦΚΑ και στο Πρωτοδικείο της Αθήνας, στην οδό Λουκάρεως.
Η υπάλληλος του ξενοδοχείου, που βρέθηκε μπροστά στη σύλληψη, περιέγραψε πως ο 89χρονος ζήτησε δωμάτιο για να διανυκτερεύσει, αλλά επειδή δεν υπήρχε διαθέσιμο, περίμενε στο lobby. Όταν οι άνθρωποι του ξενοδοχείου κατάλαβαν ποιος ήταν, ειδοποίησαν την αστυνομία.
Από εκεί και πέρα, πέρα από την ειρωνική ατάκα και το απίστευτο της ιστορίας, υπάρχει και η άλλη εικόνα. Η πιο σκοτεινή. Η πιο βαριά.
Ένας άνθρωπος 89 ετών, οπλισμένος, να φτάνει στο σημείο να ανοίξει πυρ. Ένας άνθρωπος που, όπως φαίνεται, κουβαλούσε μέσα του θυμό, απόγνωση, ίσως και μια ζωή ολόκληρη αδικίας ή παραίτησης.
Και εδώ αρχίζουν τα σοβαρά ερωτήματα.
Γιατί μπορεί κανείς να γελάσει με την ατάκα, μπορεί να πει «τι έκανε ο παππούς στα 89 του», όμως η αλήθεια είναι πως πίσω από τέτοιες εικόνες κρύβεται κάτι πολύ πιο βαθύ.
Με 300 ευρώ, τι να πρωτοπληρώσουν οι παππούληδες και οι γιαγιάδες;
Τα φάρμακά τους;
Το ρεύμα;
Το σούπερ μάρκετ;
Ή να δώσουν ένα χαρτζιλίκι στα εγγόνια τους, για να νιώσουν κι εκείνοι πως ακόμη μπορούν να προσφέρουν κάτι;
Γιατί για μια ολόκληρη γενιά, το μεγαλύτερο βάρος δεν είναι μόνο η φτώχεια. Είναι η αξιοπρέπεια που χάνεται λίγο λίγο. Είναι να έχεις δουλέψει μια ζωή και στα γεράματα να μετράς τα κέρματα. Είναι να θες να βοηθήσεις το παιδί σου, το εγγόνι σου, το σπίτι σου, και να μην μπορείς.
Ο κόσμος έχει φτάσει στο αμήν.
Δεν αντέχει άλλο.
Και όταν μια κοινωνία πιέζεται τόσο πολύ, κάποια στιγμή κάποιοι σπάνε. Άλλοι σιωπηλά. Άλλοι άσχημα. Άλλοι επικίνδυνα.
Αυτό φυσικά δεν δικαιολογεί καμία επίθεση, κανέναν πυροβολισμό, καμία απειλή απέναντι σε αθώους ανθρώπους.
Αλλά εξηγεί κάτι που δεν πρέπει να προσπερνάμε εύκολα:
πως κάτω από την επιφάνεια, υπάρχει μια κοινωνία που βράζει.
Και τότε δεν είναι πια απλώς μια είδηση.
Είναι καθρέφτης.
