Οι Δημήτρης Μπάκος και Γιάννης Καϋμενάκης δεν είναι δύο τυχαίοι επιχειρηματίες που απλώς έχουν παρουσία στο ποδόσφαιρο. Τα τελευταία χρόνια κινούνται σε μεγάλα επιχειρηματικά μέτωπα, με συμμετοχές και επενδυτικές κινήσεις σε κατασκευές, τράπεζες, ενέργεια και υποδομές, έχοντας αποκτήσει βαρύ αποτύπωμα στην οικονομική σκηνή της χώρας.
Και κάπου εδώ αρχίζει το ποδοσφαιρικό ερώτημα.
Ο Αστέρας Τρίπολης υπήρξε για χρόνια ένα σοβαρό, νοικοκυρεμένο και σταθερό project. Μια ομάδα που οι ίδιοι στήριξαν, ανέβασαν επίπεδο και κράτησαν στη Super League με συνέπεια. Όμως, όσο χρήμα κι αν πέσει, όσο σωστή δουλειά κι αν γίνει, η Τρίπολη έχει συγκεκριμένο ταβάνι: μικρότερη αγορά, περιορισμένη εμπορική δυναμική, περιορισμένο λαϊκό εκτόπισμα.
Ο Άρης είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.
Είναι ομάδα με κόσμο, πίεση, πάθος, ιστορία και μεγάλη βάση στη Θεσσαλονίκη. Τα τελευταία χρόνια έχει επιστρέψει σε υψηλό επίπεδο, έχει ευρωπαϊκή παρουσία, έχει εμπορικό ενδιαφέρον και κυρίως έχει αυτό που δεν αγοράζεται εύκολα: λαϊκή δύναμη.
Γι’ αυτό και τα κατά καιρούς σενάρια που συνδέουν τους Μπάκο – Καϋμενάκη με την ΠΑΕ Άρης δεν πέφτουν σε κενό αέρος. Επισήμως, συμφωνία δεν υπάρχει. Ούτε έχει ανακοινωθεί κάτι προχωρημένο. Όμως επιχειρηματικά, το σενάριο έχει λογική.
Διότι όταν επιχειρηματίες αυτού του μεγέθους βρίσκονται μέσα σε μεγάλα projects, με ανοιχτές γραμμές στο κέντρο των εξελίξεων και ισχυρή παρουσία στην οικονομία, κάποια στιγμή ζητείται και η αντίστοιχη ποδοσφαιρική αναβάθμιση.
Και αυτή η αναβάθμιση δύσκολα μπορεί να έρθει μέσα από τον Αστέρα Τρίπολης.
Θα μπορούσε όμως να έρθει μέσα από τον Άρη.
Γιατί ο Άρης δεν είναι απλώς μια ΠΑΕ. Είναι μαγαζί με κοινό, με ένταση, με εμπορικότητα, με Θεσσαλονίκη πίσω του. Είναι project που, αν μπει σε χέρια με κεφάλαια, σχέδιο και πολιτικοοικονομικό βάρος, μπορεί να περάσει σε άλλη πίστα.
Και κάπως έτσι, το ερώτημα δεν είναι μόνο αν οι Μπάκος – Καϋμενάκης θέλουν τον Άρη.
Το πραγματικό ερώτημα είναι αν το επιχειρηματικό τους μέγεθος έχει πλέον ξεπεράσει τα όρια της Τρίπολης.
