Οι εικόνες που έρχονται από το αεροδρόμιο της Ρόδου δεν προσβάλλουν απλώς έναν δημοφιλή προορισμό. Εκθέτουν συνολικά την εικόνα του ελληνικού τουρισμού. Και αυτό γιατί η Ρόδος δεν είναι ένα ακόμη νησί. Είναι ένας από τους βασικότερους βραχίονες της τουριστικής οικονομίας της χώρας, ένας προορισμός διεθνούς ακτινοβολίας, που κάθε χρόνο δέχεται εκατομμύρια επισκέπτες και στηρίζει καθοριστικά τα έσοδα, την απασχόληση και τη συνολική δυναμική του ελληνικού τουριστικού προϊόντος.
Κι όμως, αυτή η Ρόδος, με αυτό το ειδικό βάρος και αυτή τη σημασία, βρέθηκε να δίνει εικόνα αποσύνθεσης από την πρώτη κιόλας γραμμή υποδοχής των επισκεπτών της.
Μηχανήματα εκτός λειτουργίας, περιορισμένα σημεία ελέγχου, ουρές που ξεπερνούσαν κάθε ανεκτό όριο, ταξιδιώτες εξαντλημένοι, οικογένειες σε απόγνωση, παιδιά να κλαίνε και μια συνολική κατάσταση που παρέπεμπε περισσότερο σε διοικητική κατάρρευση παρά σε διεθνή τουριστικό προορισμό. Αυτή δεν είναι απλώς μια κακή εικόνα. Είναι πλήγμα.
Και το πιο ανησυχητικό είναι πως όλα αυτά καταγράφονται στην έναρξη της τουριστικής περιόδου. Δηλαδή σε μια χρονική στιγμή κατά την οποία το σύστημα όφειλε να είναι σε πλήρη ετοιμότητα. Αν από τώρα καταγράφονται τέτοιες δυσλειτουργίες, τότε το ερώτημα για το τι θα συμβεί στην καρδιά του καλοκαιριού γίνεται ακόμη πιο πιεστικό και ακόμη πιο ανησυχητικό.
Σύμφωνα με τις καταγγελίες που είδαν το φως της δημοσιότητας, τα προβλήματα εντάθηκαν όταν διαπιστώθηκε ότι μηχανήματα ελέγχου διαβατηρίων δεν λειτουργούσαν κανονικά, με την εξήγηση να περιορίζεται στα γνωστά «τεχνικά προβλήματα». Μόνο που σε έναν προορισμό όπως η Ρόδος, τέτοιες απαντήσεις δεν επαρκούν. Δεν νοείται ένας τουριστικός γίγαντας αυτού του μεγέθους να εμφανίζει εικόνες προχειρότητας και επιχειρησιακής ανεπάρκειας στο πιο κρίσιμο σημείο: στην υποδοχή του επισκέπτη.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλώς για ταλαιπωρία. Μιλάμε για ευθεία υπονόμευση της προσπάθειας ενός ολόκληρου νησιού. Την ώρα που επιχειρηματίες, εργαζόμενοι, ξενοδόχοι, επαγγελματίες της εστίασης και του τουρισμού δίνουν καθημερινά μάχη για να κρατήσουν ψηλά τη Ρόδο, να προσελκύσουν επισκέπτες, να υποστηρίξουν συμφωνίες και να ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα του προορισμού, έρχεται η ανεπάρκεια στις βασικές υποδομές να ακυρώσει στην πράξη τον κόπο όλων.
Αυτό δεν είναι απλώς άδικο. Είναι εξοργιστικό.
Η Ρόδος δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με όρους προχειρότητας. Δεν μπορεί να καλείται να σηκώνει τεράστιο βάρος για τον ελληνικό τουρισμό και ταυτόχρονα να αφήνεται εκτεθειμένη σε εικόνες χάους που βλάπτουν τη διεθνή της φήμη. Όταν η πρώτη εμπειρία ενός επισκέπτη είναι η ταλαιπωρία, η καθυστέρηση, η σύγχυση και η αγανάκτηση, τότε η ζημιά δεν είναι μόνο λειτουργική. Είναι βαθιά επικοινωνιακή και στρατηγική.
Και ακριβώς επειδή η Ρόδος δεν είναι ένα ακόμη νησί, αλλά ένας από τους ισχυρότερους πυλώνες του ελληνικού τουρισμού, τέτοιες εικόνες δεν επιτρέπεται να θεωρούνται “μια κακή στιγμή”. Είναι ένδειξη σοβαρής ανεπάρκειας. Είναι καμπανάκι. Είναι προειδοποίηση ότι οι υποδομές και ο μηχανισμός υποδοχής δεν συμβαδίζουν με τη βαρύτητα και το μέγεθος του προορισμού.
Η εικόνα στο αεροδρόμιο ανοίγει, μοιραία, και μια ευρύτερη συζήτηση. Για την πραγματική ετοιμότητα των υποδομών. Για τα κενά που παραμένουν. Για την ευθύνη όσων διαχειρίζονται κρίσιμα σημεία του τουριστικού μας οικοσυστήματος. Για το κατά πόσο έχουν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα, όχι μόνο για τη λειτουργία, αλλά και για τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια με την οποία οφείλουμε να υποδεχόμαστε τον κόσμο που επιλέγει τη χώρα μας.
Οι αρμόδιοι οφείλουν να δώσουν εξηγήσεις άμεσα. Με σαφήνεια, με ευθύνη και κυρίως με λύσεις. Όχι με σιωπή, όχι με γενικόλογες αναφορές, όχι με άλλη μετάθεση ευθυνών. Γιατί όταν εκτίθεται η Ρόδος, δεν εκτίθεται μόνο το νησί. Εκτίθεται η Ελλάδα.
