Σε μια εποχή που η μουσική βιομηχανία μοιάζει συχνά με «χρηματιστήριο» εφήμερων trends και ψηφιακών views, το κοινό δείχνει να επιστρέφει στην ανάγκη για το αυθεντικό. Καθώς το τοπίο ξεκαθαρίζει και οι πραγματικές αξίες έρχονται ξανά στην επιφάνεια, ένας καλλιτέχνης στέκει σαν φάρος της λαϊκής παράδοσης: ο Νίκος Μακρόπουλος.
Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς πως ο Μακρόπουλος αναδεικνύεται ως ο «τελευταίος των Μοϊκανών» στο γνήσιο λαϊκό τραγούδι. Με εμφάνιση που επιβάλλεται –ψηλός, στιβαρός, με εκείνη την παλιάς κοπής αρρενωπότητα– φέρει πάνω του μια λαϊκή στόφα που σπανίζει στις μέρες μας. Δεν χρειάζεται περιττά τεχνάσματα. Η δωρική του παρουσία και η βαθιά, σταθερή φωνή του αρκούν για να γεμίσουν την πίστα.
Η φετινή σεζόν στον Βοτανικό επιβεβαίωσε του λόγου το αληθές. Η συνύπαρξή του με τον Γιώργο Σαμπάνη δεν ήταν απλώς μια συνεργασία δύο μεγάλων ονομάτων, αλλά μια πολιτισμική «γέφυρα». Σε ένα πρόγραμμα που χτύπησε «κόκκινο» κάθε βράδυ, ο Μακρόπουλος αποτέλεσε τη σταθερά του προγράμματος, θυμίζοντας στους παλιούς και διδάσκοντας στους νεότερους τι σημαίνει πραγματική διασκέδαση.
Εκεί που το σύγχρονο pop συναντά το λαϊκό αίσθημα, ο Νίκος Μακρόπουλος απέδειξε πως η αυθεντικότητα είναι το μόνο νόμισμα που δεν χάνει ποτέ την αξία του. Σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία, εκείνος παραμένει ο συνδετικός κρίκος με το ένδοξο παρελθόν της νύχτας, κοιτάζοντας το μέλλον με την αυτοπεποίθηση ενός καλλιτέχνη που ξέρει ποιος είναι και τι υπηρετεί.
