Κάποιες πόρτες όταν κλείνουν, δεν κλείνει απλώς ένα μαγαζί. Κλείνει ένα κομμάτι πόλης. Μια ολόκληρη εποχή. Ένα σημείο αναφοράς για ανθρώπους που έμαθαν να δίνουν ραντεβού χωρίς πολλά λόγια, απλώς λέγοντας ένα όνομα.
Το Cafe Nikis 35, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά και αγαπημένα καφέ-μπαρ της παραλιακής της Θεσσαλονίκης, έριξε τίτλους τέλους έπειτα από 33 χρόνια συνεχούς παρουσίας στη λεωφόρο Νίκης.
Δεν ήταν απλώς ένα ακόμη μαγαζί της παραλίας. Ήταν από εκείνα τα στέκια που είχαν δικό τους αποτύπωμα. Δικό τους κόσμο. Δική τους αισθητική. Δικό τους ρυθμό. Ένας χώρος που ξεχώριζε για το ιδιαίτερο στυλ του, αλλά και για το διαφορετικό μουσικό του ύφος, χτίζοντας όλα αυτά τα χρόνια μια σχέση σχεδόν βιωματική με τη Θεσσαλονίκη.
Και αυτό φάνηκε στο φινάλε.
Το τελευταίο βράδυ λειτουργίας του, ο κόσμος έδωσε δυναμικό «παρών» για να αποχαιρετήσει ένα στέκι που για πολλούς δεν ήταν απλώς μια επιλογή εξόδου, αλλά μέρος της ίδιας τους της ζωής. Τα stories από τη σελίδα του καταστήματος στο Facebook κατέγραψαν εικόνες γεμάτες συναίσθημα, αγκαλιές, ποτήρια υψωμένα και εκείνη τη σιωπηλή συγκίνηση που αφήνει πάντα πίσω της μια μεγάλη αποχώρηση.
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν και η ανάρτηση του dj Βασίλη Βασιλειάδη, ο οποίος αποτύπωσε με λόγια όσα ένιωσαν πολλοί.
Όπως έγραψε, το Cafe Nikis 35 δεν ήταν απλώς ένα μπαρ, αλλά ένα πραγματικό στέκι. Ένα μέρος όπου πήγαινες χωρίς δεύτερη σκέψη, γιατί ήξερες πως πάντα θα βρεις κάτι δικό σου εκεί: ανθρώπους, στιγμές, μουσικές, συναισθήματα. Ένα μέρος όπου ο πρωινός καφές μπορούσε να καταλήξει σε βραδινή μέθη, και όπου η μπάρα δεν ήταν απλώς ξύλο, αλλά μνήμη.
Μίλησε για ευτυχίες, στεναχώριες, έρωτες, φιλίες και για εκείνη τη μοναδική αίσθηση οικειότητας που μόνο τα αληθινά στέκια ξέρουν να χαρίζουν. Ευχαρίστησε τους ανθρώπους του μαγαζιού για την εμπιστοσύνη και την αγάπη, κλείνοντας με μια φράση που μοιάζει ήδη με σύνθημα για όσους έζησαν τη νύχτα αυθεντικά:
«ΝΑ ΠΙΝΕΤΕ ΣΤΑ ΜΠΑΡ ΡΕ»
Και κάπως έτσι, το Cafe Nikis 35 πέρασε από την καθημερινότητα στον θρύλο.
Γιατί τα μαγαζιά που αφήνουν ιστορία πίσω τους, δεν χάνονται ποτέ στ’ αλήθεια. Μένουν στις κουβέντες, στις φωτογραφίες, στα τραγούδια, στις συνήθειες που έγιναν αναμνήσεις. Μένουν εκεί που μένει πάντα η νύχτα όταν έχει ψυχή: μέσα στον κόσμο που την έζησε.
