Για χρόνια, η σχέση καλλιτέχνη και επιχειρηματία βασιζόταν σε μια προσυμφωνημένη ασφάλεια. Ο καλλιτέχνης ζητούσε το «χρυσό» του κασέ και ο επιχειρηματίας, άλλοτε με ρίσκο και άλλοτε με σιγουριά, υπέγραφε. Όμως, η πραγματικότητα πλέον έχει αλλάξει σκληρά και η αγορά δεν σηκώνει πια «πλάτες» σε απαιτήσεις που δεν ανταποκρίνονται στην κατανάλωση.
Το παράδοξο; Πολλοί καλλιτέχνες δείχνουν να ζουν ακόμα στην εποχή των παχιών αγελάδων, αρνούμενοι να αντιληφθούν ότι ο κόσμος δεν ξοδεύει πια με την ίδια ευκολία. Η απάντηση της αγοράς, ωστόσο, δεν θα είναι η σύγκρουση, αλλά μια σιωπηλή αλλαγή των κανόνων του παιχνιδιού.
«Ναι σε όλα» στη θεωρία, «Ταμείο» στην πράξη
Οι επιχειρηματίες του χώρου, κουρασμένοι από διαπραγματεύσεις που δεν βγάζουν πουθενά, υιοθετούν μια νέα τακτική. Λένε το «ναι» σε κάθε παράλογη απαίτηση, αλλά με έναν όρο που δεν γράφεται σε κανένα συμβόλαιο, όμως εφαρμόζεται αμείλικτα: Η πληρωμή εξαρτάται από την είσπραξη.
Το νέο μοντέλο είναι απλό και κυνικό: «Θέλεις τόσα; Πάρ’ τα. Αλλά το πρωί θα πάμε μαζί στο ταμείο».
- Αν το μαγαζί είναι γεμάτο και ο κόσμος έχει ξοδέψει, ο καλλιτέχνης θα πληρωθεί μέχρι τελευταίου ευρώ.
- Αν το ταμείο είναι μείον, η θεωρία τελειώνει. Οι εποχές που ο επιχειρηματίας έμπαινε μέσα για να «κρατήσει το όνομα» του καλλιτέχνη τελείωσαν.
Τέλος η «Καβάντζα»
Η λογική πλέον είναι ξεκάθαρη. Αν οι εισπράξεις δεν καλύπτουν τα έξοδα και την αμοιβή, ο καλλιτέχνης θα αναγκαστεί να «βάλει το χέρι στην τσέπη» ή απλώς να δεχτεί ότι η συμφωνία δεν βγαίνει. Δεν υπάρχει πια η πολυτέλεια να πληρώνεται ο μύθος, όταν η πραγματικότητα του τραπεζιού είναι άδεια.
Πλέον, η ευθύνη μετακυλίεται. Αν ο καλλιτέχνης δεν μπορεί να φέρει τον κόσμο που υπόσχεται, τότε η «σκληρή πραγματικότητα» θα τον βρει μπροστά από ένα άδειο συρτάρι. Είναι η ώρα που οι καλλιτέχνες πρέπει να αποφασίσουν: θα γίνουν συνέταιροι στο ρίσκο ή θα δουν την πόρτα της εξόδου να κλείνει οριστικά;
