H αλήθεια είναι πως των περισσότερων από εμάς η επαφή με τα Ψαρά περιορίζεται στο ιστορικό γεγονός της καταστροφής τους από τους Τούρκους το 1824 και το περίφημο επίγραμμα του Διονύσιου Σολωμού. «Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη/ Περπατώντας η Δόξα μονάχη…», γράφει ο εθνικός μας ποιητής τιμώντας τη μνήμη των νεκρών Ελλήνων. Οι οποίοι είχαν εργαστεί σκληρά για να κάνουν τον τόπο τους μια μεγάλη ναυτική δύναμη της εποχής. Τολμώντας έτσι να τα βάλουν με την Οθωμανική Αυτοκρατορία προκειμένου να κερδίσουν την ελευθερία τους. Με διασημότερο τέκνο αυτής της γης τον Κωνσταντίνο Κανάρη.
Ελάχιστοι είναι αυτοί που ξέρουν κάτι παραπάνω γι’ αυτό το νησί των 40 τ.χλμ. που βρίσκεται βορειοδυτικά της Χίου. Εν πολλοίς δηλαδή συνιστά μια σχολική ανάμνηση – και τίποτε περισσότερο. Κακώς πολύ κακώς, αλλά και… ευτυχώς. Καθώς αποτελεί ένα (παρεξηγημένο) μέρος που διατηρεί την αυθεντικότητά του. Για λίγους, αυτούς που ξέρουν να εκτιμούν το γνήσιο, το ανόθευτο, το ήσυχο. Χωρίς να αλλοιώνεται στο χώρο και στο χρόνο, χωρίς να χαμπαριάζει από high season και trendy «πασαρέλες».
Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ
