Οι τελευταίες κινήσεις στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα αφήνουν ελάχιστα περιθώρια παρερμηνείας: ο Ντόναλντ Τραμπ, ο Βλαντίμιρ Πούτιν και ο Σι Τζινπίνγκ δεν είναι απλώς ισχυροί — είναι οι πραγματικοί «γκάνγκστερ» του πλανήτη. Όλοι οι υπόλοιποι ηγέτες μοιάζουν να παίζουν σε μικρότερα τραπέζια, προσπαθώντας να ακολουθήσουν το ρυθμό τους, ενώ αυτοί δημιουργούν τετελεσμένα, γράφοντας τους δικούς τους κανόνες.
Ο Τραμπ εκπροσωπεί την ωμή, άμεση συναλλαγή. Η πολιτική για αυτόν δεν είναι αξίες, αλλά παζάρι: απειλές, πίεση, ανταπόδοση. Η ισχύς προβάλλεται ανοιχτά, σχεδόν προκλητικά, ώστε κανείς να μην τολμά να αμφισβητήσει ποιος κρατάει τα ηνία.
Ο Πούτιν κινείται σιωπηλά αλλά αμείλικτα. Αξιοποιεί κάθε κενό ισχύος, αφήνοντας τη φθορά και τον χρόνο να δουλέψουν για αυτόν. Δεν χρειάζεται να διακηρύσσει την ισχύ του· όταν κινηθεί, η παγκόσμια σκακιέρα έχει ήδη υποκύψει.
Ο Σι Τζινπίνγκ επιλέγει την μακρά στρατηγική. Δεν χρειάζεται σύγκρουση για να κερδίσει· δημιουργεί εξάρτηση, επενδύει σε τεχνολογική και οικονομική επιρροή, και όταν η ισχύς του γίνει ορατή, το αποτέλεσμα είναι ήδη δεδομένο.
Κοινό τους χαρακτηριστικό; Δεν βλέπουν τη διεθνή πολιτική ως χώρο συναίνεσης ή δικαιοσύνης. Την βλέπουν ως πεδίο κυριαρχίας. Οι κανόνες εφαρμόζονται όποτε και όπως τους συμφέρει, και ο σεβασμός κερδίζεται μόνο μέσω δύναμης.
Αν θέλουμε να μιλήσουμε ανοιχτά, οι Τραμπ, Πούτιν και Σι είναι οι αδιαμφισβήτητοι μαφιόζοι της παγκόσμιας σκακιέρας. Όλοι οι άλλοι μοιάζουν δευτερεύοντες, άβουλοι ή απλώς θεατές μπροστά στο αμείλικτο παιχνίδι τους. Στην πράξη, η ισχύς τους μοιάζει να μην έχει όρια: αποφασιστικοί, αμείλικτοι, προσανατολισμένοι στο αποτέλεσμα, προκαλούν τις εξελίξεις αντί να τις ακολουθούν. Και αυτή είναι η ιστορική τους θέση: δεν ανήκουν στις λογικές των θεσμών ή της ηθικής — ανήκουν στους κυρίαρχους, στους αληθινούς «γκάνγκστερ» της εποχής μας.
