Ο Ντόναλντ Τραμπ επέστρεψε και πάλι με το γνώριμο μοτίβο των τελευταίων ημερών: μεγάλες απειλές, δραματικοί τόνοι και δηλώσεις που μοιάζουν περισσότερο με πολιτικό σόου παρά με σοβαρή διπλωματική τοποθέτηση. Με νέα ανάρτησή του στο Truth Social την Κυριακή 19 Απριλίου, απείλησε ανοιχτά το Ιράν με χτυπήματα σε κρίσιμες υποδομές, την ώρα που παραμένει ανοιχτό το ενδεχόμενο νέων επαφών στο Ισλαμαμπάντ.
Αφορμή για το νέο ξέσπασμα του Αμερικανού προέδρου αποτέλεσε η νέα ένταση στα Στενά του Ορμούζ, με τον ίδιο να κατηγορεί την Τεχεράνη για παραβίαση της εκεχειρίας και να επιμένει ότι το Ιράν είναι αυτό που πληρώνει το μεγαλύτερο τίμημα από το κλειστό πέρασμα. Την ίδια στιγμή, όμως, πίσω από τις βαριές κουβέντες συνεχίζονται οι διεργασίες για επόμενο γύρο συνομιλιών, με αμερικανική αντιπροσωπεία να αναμένεται στο Πακιστάν.
Το θέμα, ωστόσο, δεν είναι μόνο τι λέει ο Τραμπ, αλλά ότι το λέει ξανά και ξανά με ακριβώς τον ίδιο τρόπο. Η ίδια επιθετική γλώσσα, οι ίδιες απειλές περί «καταστροφής», η ίδια λογική του «ή συμφωνείτε ή τελειώνετε». Μόνο που αυτή η ρητορική, αντί να εντυπωσιάζει, αρχίζει να κουράζει όλο και περισσότερο. Γιατί όταν κάθε νέα παρέμβαση στηρίζεται στην υπερβολή, στο τέλος χάνει και το πολιτικό της βάρος.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ προσπαθεί να εμφανιστεί ως ο ηγέτης που πιέζει ασφυκτικά την Τεχεράνη και ταυτόχρονα κρατά το κλειδί της λύσης. Στην πράξη, όμως, η εικόνα που βγαίνει προς τα έξω είναι διαφορετική: ένας ηγέτης που μιλά ξανά με όρους τελεσιγράφου, ενώ το παρασκήνιο δείχνει ότι η κατάσταση παραμένει ρευστή και οι διαπραγματεύσεις μόνο εύκολες δεν είναι. Άλλωστε, ακόμη και οι τελευταίες αναφορές συγκλίνουν στο ότι οι επαφές ΗΠΑ – Ιράν συνεχίζονται, αλλά χωρίς καμία βεβαιότητα για άμεση συμφωνία.
Σε μια τόσο εύφλεκτη συγκυρία, με τα Στενά του Ορμούζ να παραμένουν στο επίκεντρο και τη διεθνή ανησυχία να μεγαλώνει, αυτό που σίγουρα δεν λείπει είναι οι φωνές. Αυτό που λείπει είναι η σοβαρότητα. Και εκεί ακριβώς είναι που ο Τραμπ δείχνει να χάνει το μέτρο. Για ακόμη μία φορά προτίμησε την ένταση, την ατάκα και το πολιτικό θέαμα. Μόνο που πλέον αυτό δεν μοιάζει με ισχύ. Μοιάζει με επανάληψη. Και η επανάληψη, όταν γίνεται χωρίς ουσία, κουράζει.
