Η κατάσταση στη Μέση Ανατολή κλιμακώνεται επικίνδυνα και οι τελευταίες δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ δείχνουν πως το πράγμα έχει ξεφύγει για τα καλά.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, σε συνέντευξή του, όχι μόνο δεν έριξε τους τόνους, αλλά επέλεξε να ρίξει κι άλλο λάδι στη φωτιά, δηλώνοντας πως οι αμερικανικές δυνάμεις ίσως βομβαρδίσουν ξανά το νησί Χαργκ, την «καρδιά» της πετρελαϊκής οικονομίας του Ιράν, ακόμη και «μερικές φορές για πλάκα».
Και κάπου εδώ αρχίζει η μεγάλη πολιτική και ηθική αντίφαση.
Γιατί ο ίδιος άνθρωπος που σήμερα μιλά με τέτοια ελαφρότητα για νέους βομβαρδισμούς, ήταν εκείνος που προεκλογικά εμφανιζόταν ως ο ηγέτης που θα έφερνε ειρήνη, που θα σταματούσε τις αμερικανικές παρεμβάσεις και που δεν θα ανακατευόταν στα εσωτερικά άλλων χωρών. Έλεγε πως η Αμερική δεν πρέπει να ανοίγει νέα πολεμικά μέτωπα. Έλεγε πως θα τελειώσει την εποχή των ατελείωτων συγκρούσεων.
Στην πράξη όμως βλέπουμε ακριβώς το αντίθετο.
Από τα αμερικανοϊσραηλινά αεροπορικά πλήγματα της 28ης Φεβρουαρίου μέχρι σήμερα, η Ουάσινγκτον όχι μόνο δεν κρατά αποστάσεις, αλλά εμφανίζεται να πρωταγωνιστεί ξανά σε μια άκρως επικίνδυνη πολεμική κλιμάκωση απέναντι στο Ιράν. Οι επιθέσεις, οι απαντήσεις της Τεχεράνης και η ένταση στα Στενά του Ορμούζ συνθέτουν ένα εκρηκτικό σκηνικό, που μπορεί να παρασύρει ολόκληρη την περιοχή σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Τραμπ απέρριψε και το ενδεχόμενο μιας συμφωνίας για τον τερματισμό της σύγκρουσης, λέγοντας πως «οι όροι δεν είναι αρκετά καλοί ακόμη». Δηλαδή, αντί να ψάχνει διέξοδο αποκλιμάκωσης, δείχνει να επενδύει όλο και περισσότερο στη λογική της σύγκρουσης.
Αυτό ακριβώς είναι που έχει αρχίσει να γυρίζει μπούμερανγκ εις βάρος του.
Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν απογοητεύει πλέον μόνο τους Αμερικανούς πολίτες που πίστεψαν ότι θα φέρει σταθερότητα και ειρήνη, αλλά και πολίτες σε ολόκληρο τον κόσμο, που βλέπουν έναν ηγέτη να υπόσχεται αυτοσυγκράτηση και τελικά να οδηγεί την κατάσταση όλο και πιο βαθιά στην ένταση. Και αυτό φαίνεται καθαρά. Φαίνεται στα σχόλια στα social media, φαίνεται στις αντιδράσεις, φαίνεται στις διαμαρτυρίες. Ο κόσμος τον «κολλάει στον τοίχο», γιατί βλέπει μπροστά του μια τεράστια πολιτική εξαπάτηση: άλλα έλεγε πριν, άλλα κάνει τώρα.
Μιλούσε για ειρήνη.
Μιλούσε για μη παρεμβάσεις.
Μιλούσε για σεβασμό στις κυρίαρχες χώρες.
Και σήμερα βλέπουμε μια Αμερική που κάθε λίγο και λιγάκι μπουκάρει με το έτσι θέλω σε μια άλλη χώρα, ανοίγοντας νέα μέτωπα και φορτώνοντας με ακόμη μεγαλύτερη ανασφάλεια έναν ήδη διαλυμένο γεωπολιτικό χάρτη.
Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι μόνο η στρατιωτική διάσταση. Είναι ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται όλα αυτά. Με ελαφρότητα, με κυνισμό, με μια αίσθηση ότι ο πόλεμος μπορεί να αντιμετωπίζεται σχεδόν σαν παιχνίδι επικοινωνίας. Και εκεί ακριβώς είναι που πολλοί θεωρούν ότι ο Τραμπ έχει πλέον ξεπεράσει τα όρια.
Γιατί όταν ένας ηγέτης είχε χτίσει όλο το πολιτικό του αφήγημα πάνω στην υπόσχεση ότι δεν θα σύρει ξανά την Αμερική σε πολεμικές περιπέτειες, δεν μπορεί λίγους μήνες μετά να εμφανίζεται να κάνει ακριβώς το αντίθετο.
Ούτε οι Αμερικανοί το ξεχνούν.
Ούτε ο υπόλοιπος κόσμος το συγχωρεί τόσο εύκολα
