“Και μπορεί να μεγαλώσεις, να κάνεις σπουδαία πράγματα ή όχι, να κάνεις παιδιά ή όχι, να βγάλεις λεφτά ή όχι, να ερωτευτείς ή όχι, να γίνεις διάσημος ή όχι, αλλά να ξέρεις πως θα έρθει μια μέρα που θα κλείσεις τα μάτια, και θα είναι Κυριακή πρωί, οι γονείς σου θα είναι στο κρεβάτι, θα είναι ακόμα νέοι και όμορφοι, κι εσύ θα είσαι παιδί, και θα πηδάς πάνω στο κρεβάτι, θα χώνεσαι ανάμεσά τους, θα τους μυρίζεις -ποτέ δεν θα ξεχάσεις τη μυρωδιά των γονιών σου- θα παίζετε, θα χαϊδεύεστε, θα γελάτε, και θα σκεφτείς πως μάλλον αυτές ήταν οι πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής σου”
Έτσι ακριβώς! Συμφωνώ απόλυτα με τον Pitsiriko.
Ο πιο μεγάλος ψυχικός πόνος είναι αυτός που νιώθει ο Νίκος Απέργης, καθώς ο αγαπημένος του πατέρας….πέταξε…Έφυγε, δεν είναι πια μαζί του.
Που να ‘βρει όρεξη για τραγουδιστικές και νυχτερινές κουβέντες, τα “πάγωσε” όλα. Τώρα πενθεί !!!
