Η παλιά παραλία της Θεσσαλονίκης δεν είναι ένα απλό πεζοδρόμιο δίπλα στη θάλασσα.
Είναι μνήμη.
Είναι εικόνα.
Είναι η ανάσα της πόλης.
Και τώρα, πάνω σε αυτή την ανάσα, έρχεται ένα σχέδιο που ήδη σηκώνει κουβέντα: ξύλινο deck 12 μέτρων προς τη θάλασσα, από τον Α’ προβλήτα μέχρι τον Λευκό Πύργο.
Στα χαρτιά ακούγεται εντυπωσιακό.
Στην πράξη όμως;
Εκεί αρχίζουν τα δύσκολα.
Γιατί δεν μιλάμε για μια απλή, ελαφριά κατασκευή που μπαίνει και βγαίνει. Μιλάμε για ένα μεγάλο έργο, με πασσάλους, υφάλους, προστασίες, συντηρήσεις και ερωτήματα που δεν μπορούν να περάσουν στο ντούκου.
Τι θα γίνει με τα σκουπίδια που θα μαζεύονται από κάτω;
Τι θα γίνει με τα νερά που ήδη ταλαιπωρούνται από φυτοπλαγκτόν;
Τι θα γίνει με τον κυματισμό, τους ανέμους, τη ναυσιπλοΐα;
Και κυρίως: ποιος αποφάσισε ότι η παλιά παραλία πρέπει να μοιάσει στη Νέα;
Η Θεσσαλονίκη δεν χρειάζεται πάντα «μοντερνιές» για να δείξει όμορφη.
Κάποιες γωνιές της είναι δυνατές ακριβώς επειδή έμειναν όπως τις έμαθε ο κόσμος.
Η παλιά παραλία έχει χαρακτήρα.
Και όταν πειράζεις έναν χαρακτήρα, πρέπει να είσαι σίγουρος ότι δεν τον χαλάς.
Γιατί άλλο η αναβάθμιση.
Και άλλο να φορτώνεις την πόλη με ένα έργο που μπορεί αύριο να γίνει βάρος.
