Όσο περνούν οι ώρες, τόσο μεγαλώνει η αίσθηση ότι η υπόθεση του Ζέλικο Ομπράντοβιτς δεν θα κριθεί ούτε στα χρήματα ούτε στο αγωνιστικό πλάνο.
Αυτά υπάρχουν.
Και υπάρχουν σε αφθονία.
Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος έχει δείξει εδώ και χρόνια ότι όταν αποφασίσει να φέρει κάποιον στον Παναθηναϊκό, είναι διατεθειμένος να φτάσει μέχρι το τέλος της διαδρομής.
Το οικονομικό σκέλος δεν αποτελεί εμπόδιο.
Ούτε οι μεταγραφές.
Ούτε το μπάτζετ.
Ούτε το πόσο ισχυρή θα είναι η ομάδα της επόμενης ημέρας.
Αν ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς ζητήσει παίκτες, ο Παναθηναϊκός θα προσπαθήσει να τους φέρει.
Αν ζητήσει απόλυτο έλεγχο, θα τον έχει.
Αν ζητήσει τα κλειδιά του πρότζεκτ, είναι δεδομένο ότι θα του δοθούν.
Άλλωστε και ο ίδιος γνωρίζει πολύ καλά ότι δύσκολα θα βρει σήμερα στην Ευρώπη οργανισμό με τόσο μεγάλη δυναμική, τόσο ισχυρή βάση φιλάθλων και τόσο έντονη αγάπη όσο αυτή που εξακολουθεί να εισπράττει από τον κόσμο του Παναθηναϊκού.
Υπάρχει όμως ένα κομμάτι που φαίνεται να απασχολεί σοβαρά τον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών».
Και αυτό δεν αφορά το παρκέ.
Αφορά το συνολικό περιβάλλον.
Την εικόνα που εκπέμπει ο οργανισμός προς τα έξω.
Ο Ομπράντοβιτς ανήκει σε μια διαφορετική σχολή.
Σε μια σχολή όπου η ισχύς φαίνεται μέσα από τις νίκες, τις αποφάσεις και την παρουσία.
Όχι μέσα από καθημερινές δημόσιες αντιπαραθέσεις.
Όχι μέσα από διαρκείς ανακοινώσεις.
Όχι μέσα από έναν ανοιχτό πόλεμο με θεσμούς, διαιτητές και διοργανώσεις.
Και είναι κοινό μυστικό ότι το εκρηκτικό προφίλ που εξέπεμψε φέτος ο Παναθηναϊκός προς τα έξω προβληματίζει ανθρώπους που βλέπουν το άθλημα διαφορετικά.
Η συνεχής ένταση με την EuroLeague, οι δημόσιες τοποθετήσεις, τα social media, οι καθημερινές συγκρούσεις και ένα κλίμα μόνιμης αντιπαράθεσης δημιούργησαν μια εικόνα που απέχει αρκετά από τη φιλοσοφία του Σέρβου τεχνικού.
Ο Ζέλικο δεν θέλει να είναι μέρος ενός πολέμου.
Θέλει να είναι το επίκεντρο ενός μπασκετικού πρότζεκτ.
Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο ερώτημα που επεξεργάζεται αυτή τη στιγμή.
Όχι αν ο Παναθηναϊκός μπορεί να του δώσει χρήματα.
Όχι αν μπορεί να του δώσει παίκτες.
Όχι αν μπορεί να του δώσει εξουσία.
Αλλά αν μπορεί να του προσφέρει το περιβάλλον μέσα στο οποίο πιστεύει ότι μπορεί να λειτουργήσει.
Και εδώ βρίσκεται ίσως και η μεγαλύτερη πρόκληση για τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο.
Γιατί αν πραγματικά θέλει να δει τον Ομπράντοβιτς ξανά στον πάγκο του Παναθηναϊκού, πιθανότατα θα χρειαστεί να στείλει και ο ίδιος ένα μήνυμα.
Ένα μήνυμα αλλαγής ύφους.
Λιγότερης έντασης.
Λιγότερων συγκρούσεων.
Περισσότερης θεσμικής παρουσίας.
Περισσότερης ηρεμίας.
Γιατί ο Ομπράντοβιτς γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα ότι ο σεβασμός στην EuroLeague δεν κερδίζεται μόνο με τα τρόπαια.
Κερδίζεται και με τον τρόπο που εκπέμπεις ως οργανισμός.
Και αυτό είναι το κομμάτι που, σύμφωνα με ανθρώπους που γνωρίζουν τις ισορροπίες της υπόθεσης, εξακολουθεί να βρίσκεται στο τραπέζι των σκέψεων του Σέρβου προπονητή.
Το μεγάλο «ναι» δεν απέχει πολύ.
Αλλά πριν ακουστεί, υπάρχουν ακόμη ορισμένα πράγματα που πρέπει να ξεκαθαριστούν.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
