Θες τραγούδια λαικά, ναι. Αλλά όχι μόνο τα σημερινά, της στιγμής και από αυτόν κι εκείνον. Θες και τα άλλα, αυτά που δεν φεύγουν με τον χρόνο, μένουν εδώ. Τις μνήμες μας, τα συναισθήματα μας, τις συντροφεύουν. Ακριβώς! Τα λεγόμενα διαχρονικά, αυτά τα πρωτο-ακούσαμε σαν ήμασταν παιδί. Τα ακούμε και τώρα, που κοτζάμ άντρες γίναμε.
Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορείς να βρεις την περίπτωση, την καλλιτεχνική, την σοβαρή, που να εξυπηρετήσει αυτό το σκοπό.
Πρόβλημα; Κανένα πρόβλημα. Να βάλετε στη ζωή της, την νυχτερινή, τις Παρασκευής και το Σάββατο, το καλοκαιρινό Μετρόπολις. Οφείλεται να το κάνετε. Αυτοί που θέλουν αυτό το περισσότερο, θα το βρείτε στην Λίζα Ανδρέου. Εδώ είμαστε. Μια αισθαντική ερμηνεύτρια, μια τραγουδίστρια με αυθεντικό λαϊκό πάθος, μια φωνή με χαρακτηριστικό ερωτικό ηχόχρωμα.
Διαβάστε επίσης : Το πράμα μιλάει μόνο του
