Το κράτος τους ελέγχει όλους. Το ίδιο, όμως, ποιος τολμά να το ελέγξει;

Έχουμε γεμίσει ελέγχους. Εφορία, ΑΑΔΕ, οικονομικοί εισαγγελείς, δεσμεύσεις περιουσιών, πρόστιμα, δικογραφίες. Επιχειρηματίες και επαγγελματίες στο μικροσκόπιο. Κάθε ευρώ πρέπει να δικαιολογείται. Κάθε συναλλαγή να αποδεικνύεται.

Και καλώς. Όποιος παρανομεί, να πληρώνει. Τόσο απλά.

…διά χειρός Hλία Τσίπα

Μισό λεπτό, όμως. Το κράτος που ελέγχει τους πάντες, ποιος το ελέγχει;

Ποιος ζητά τον λογαριασμό για τα δισεκατομμύρια που περνούν από τα κρατικά ταμεία; Για τις δημόσιες δαπάνες, τις απευθείας αναθέσεις, τις σπατάλες και τα χρήματα που ξοδεύονται χωρίς να βλέπει ο πολίτης το αντίκρισμα;

Θα πει κάποιος ότι υπάρχουν ελεγκτικοί μηχανισμοί. Προφανώς και υπάρχουν. Το θέμα είναι αν ο έλεγχος φτάνει μέχρι το τέλος και αν οι ευθύνες αποδίδονται με την ίδια αυστηρότητα που απαιτείται από τον απλό φορολογούμενο.

Γιατί εδώ υπάρχει μια μεγάλη αντίφαση.

Από τον επιχειρηματία απαιτείς να μη λείπει ούτε ένα ευρώ. Από το δημόσιο ταμείο γιατί να μη ζητάς ακριβώς το ίδιο;

Και όλα αυτά την ώρα που ο κόσμος μετράει τα χρήματά του για να βγάλει τον μήνα. Πληρώνει φόρους, ενοίκια, λογαριασμούς, βενζίνη, σούπερ μάρκετ. Και περιμένει να δει πότε επιτέλους θα πάρει κάτι ουσιαστικό πίσω.

Δεν είναι παράλογο να ζητάς φορολογική δικαιοσύνη. Παράλογο θα ήταν να θεωρείς ότι η φορολογική δικαιοσύνη τελειώνει εκεί που αρχίζει το κράτος.

Γιατί, κύριοι, ο πολίτης δεν είναι μόνο υπόχρεος. Είναι και αυτός που πληρώνει τον λογαριασμό.

Και έχει κάθε δικαίωμα να ρωτήσει:

Εμένα με ελέγχετε για κάθε ευρώ που βγάζω. Εσείς, για κάθε ευρώ που μου παίρνετε, σε ποιον δίνετε λογαριασμό;

TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ