Δεν έχει σημασία ποιος το «ήθελε». Σημασία έχει τι έγινε στο πεδίο.
Μετά το χτύπημα ΗΠΑ–Ισραήλ που οδήγησε στον θάνατο του ανώτατου ηγέτη του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ, το αφήγημα που περίμεναν πολλοί (“θα πέσει μέσα σε ώρες”, “θα διαλυθεί”, “τέλος το καθεστώς”) δεν επιβεβαιώθηκε.
Αντίθετα, η Τεχεράνη έδειξε ταχύτητα αντίδρασης και προσπάθησε να περάσει το δικό της σήμα: «δεν αποκεφαλίζεσαι τόσο εύκολα». Και εκεί μπαίνει στην κουβέντα ο ρόλος του IRGC: ο σκληρός πυρήνας, ο μηχανισμός που “κρατάει” το σύστημα όταν όλα τρίζουν.
Παράλληλα, κυκλοφορούν σενάρια για τη “διάδοχη μέρα”, με το όνομα του Μοτζταμπά Χαμενεΐ να παίζει δυνατά, ειδικά λόγω των δεσμών του με τους Φρουρούς της Επανάστασης.
⸻
Ποια είναι τα πρώτα συμπεράσματα;
1) Το Ιράν δεν κατέρρευσε.
Η ηγεσία χτυπήθηκε, αλλά ο κρατικός μηχανισμός και ο στρατιωτικός κορμός δεν έπεσαν “στο λεπτό”. Αυτό, από μόνο του, αλλάζει τις προβλέψεις.
2) Το IRGC βγαίνει πιο μπροστά.
Σε τέτοιες στιγμές δεν κυβερνάει ο “θεσμός”, κυβερνάει ο μηχανισμός που έχει πειθαρχία, δίκτυο και σκληρή γραμμή. Και αυτός είναι οι Φρουροί.
3) Η «διαδοχή» δεν είναι απλή υπόθεση — είναι πεδίο μάχης.
Το όνομα του Μοτζταμπά εμφανίζεται ως πιθανό πρόσωπο-κλειδί, αλλά το ποιος θα επικρατήσει εξαρτάται από ισορροπίες μέσα στο ίδιο το σύστημα.
4) Προσοχή στους αριθμούς-σοκ.
Κυκλοφορούν ισχυρισμοί για τεράστιες αμερικανικές απώλειες ή για χτυπήματα σε πολλά σημεία, όμως σε αξιόπιστες δημόσιες αναφορές που είδα, οι επιβεβαιωμένες αμερικανικές απώλειες που ανακοινώθηκαν είναι πολύ μικρότερες (π.χ. αναφέρεται ότι σκοτώθηκαν 3 Αμερικανοί στρατιωτικοί). Άρα: άλλο “λέγεται”, άλλο “επιβεβαιώθηκε”.
5) Όταν πας να “αλλάξεις καθεστώς” με φωτιά, ανοίγεις πόρτα που δεν κλείνει.
Το χτύπημα στην κορυφή δεν τελειώνει απαραίτητα έναν πόλεμο. Συχνά τον κάνει πιο σκληρό, πιο προσωπικό και πιο ανεξέλεγκτο
