Σε καθημερινή βάση, το γραφείο του Γρηγόρη Δημητριάδη κατακλύζεται από ένα πρωτοφανές κύμα προσκλήσεων. Από κοπές πίτας και τοπικές εκδηλώσεις μέχρι ομιλίες σε συλλόγους και «γαλάζιες» οργανώσεις, το αίτημα είναι κοινό: η παρουσία του. Δεν πρόκειται για τυπικές κινήσεις αβροφροσύνης, αλλά για μια έντονη και επίμονη ζήτηση που παραπέμπει σε πρωτοκλασάτο πολιτικό εν ενεργεία. Χαρακτηριστική είναι η ατάκα κορυφαίου υπουργού, ο οποίος παραδέχθηκε με νόημα: «Ακόμη και πέντε μέλη του υπουργικού συμβουλίου μαζί, δεν συγκεντρώνουν τη δημοφιλία και τα καλέσματα που δέχεται ο Γρηγόρης».
Το γεγονός αυτό δεν είναι τυχαίο. Αντανακλά μια βαθιά ριζωμένη πεποίθηση στη βάση της Νέας Δημοκρατίας: ότι ο Δημητριάδης υπήρξε ο αρχιτέκτονας της ανόδου του Κυριάκου Μητσοτάκη στην εξουσία. Στα μάτια των στελεχών, δεν λογίζεται απλώς ως συγγενής του Πρωθυπουργού, αλλά ως ο αποτελεσματικός «τεχνοκράτης» της πολιτικής, ο άνθρωπος που γνωρίζει όσο λίγοι τα γρανάζια του κομματικού μηχανισμού και την ανθρωπογεωγραφία της παράταξης.
Αυτή η ευρεία αποδοχή, όσο κι αν προκαλεί αμηχανία ή εκνευρισμό σε ορισμένους εντός του Μεγάρου Μαξίμου, δεν είναι προϊόν δημόσιων σχέσεων, αλλά αποτέλεσμα αναγνωρισμένου έργου. Η κομματική βάση διαθέτει αλάνθαστο κριτήριο και επιζητά την επαφή μαζί του, αναγνωρίζοντας τη συμβολή του στις εκλογικές επιτυχίες.
Το ερώτημα που πλανάται πλέον είναι εύλογο: Αν η απήχησή του είναι τόσο μεγάλη ενώ παραμένει εκτός ενεργού πολιτικής σκηνής, ποια θα ήταν η δυναμική του αν επέλεγε να διεκδικήσει την ψήφο των πολιτών; Σε μια τέτοια περίπτωση, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα στεκόταν εμπόδιο σε μια τέτοια υποψηφιότητα.
