Υπάρχουν μέρη που, ακόμα κι όταν δεν τα κοιτάς, τα ακούς.
Και το αεροδρόμιο της Αθήνας είναι ένα από αυτά.
Σήμερα το απόγευμα όμως, κάτι έλειπε.
Δεν έλειπαν οι πτήσεις. Έλειπε ο παλμός.
Οι αίθουσες αναμονής που συνήθως μοιάζουν με μικρές πόλεις σε βιασύνη, είχαν κενά.
Καρέκλες άδειες. Βαλίτσες λιγότερες. Βλέμματα πιο χαμηλά.
Και μια αίσθηση ότι ο χώρος… δεν βιαζόταν.
Ναι, μπορεί να έφταιγε η ώρα.
Ναι, μπορεί να είναι και χαμηλή περίοδος.
Αλλά μέσα σε αυτή την ησυχία, υπήρχε κι ένα τρίτο “γιατί” που δεν γράφεται εύκολα σε πινακίδα αναχωρήσεων:
ο πόλεμος.
Όταν ο κόσμος γύρω μοιάζει ασταθής, ο άνθρωπος κάνει κάτι απλό:
μαζεύεται.
Ακυρώνει, αναβάλλει, σκέφτεται δεύτερη φορά.
Και κάπως έτσι, ακόμα και το πιο «ζωντανό» σημείο μιας χώρας μπορεί να μοιάζει σαν να τραβάει χειρόφρενο.
Σήμερα, το αεροδρόμιο δεν ήταν άδειο.
Ήταν… ήσυχο με τρόπο που σε προβληματίζει.
Και αυτό — ειδικά για το “Ελ. Βενιζέλος” — είναι είδηση από μόνο του.
