Τα τηλεοπτικά δικαιώματα ανοίγουν ξανά ένα από τα μεγαλύτερα μέτωπα στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Και αυτή τη φορά η συζήτηση δεν περιορίζεται στα εκατομμύρια των συμβολαίων. Αγγίζει τον τρόπο με τον οποίο θα λειτουργεί οικονομικά η Super League τα επόμενα χρόνια και, κυρίως, το ποιος θα έχει τον πρώτο λόγο στις αποφάσεις.
Στη μία πλευρά βρίσκεται ο Γιάννης Αλαφούζος, με την πρόταση για ένα νέο σχήμα κεντρικής διαχείρισης των τηλεοπτικών δικαιωμάτων μέσω ξεχωριστού φορέα. Στην άλλη, ο Βαγγέλης Μαρινάκης, ο οποίος βάζει ξεκάθαρες προϋποθέσεις: αν πρόκειται να αλλάξει το σημερινό μοντέλο, αυτό πρέπει να γίνει θεσμικά, μέσα από τη Super League, με συγκεκριμένους κανόνες και πραγματικούς αριθμούς πάνω στο τραπέζι.
Και κάπου εδώ αρχίζει η μεγάλη κόντρα.
Ο Ολυμπιακός δεν λέει «όχι» στην κεντρική διαχείριση
Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο σημείο της υπόθεσης. Η πλευρά του Ολυμπιακού δεν απορρίπτει την κεντρική διαχείριση. Το αντίθετο.
Θεωρεί ότι ένα τέτοιο μοντέλο μπορεί να λειτουργήσει προς όφελος ολόκληρου του πρωταθλήματος, να περιορίσει τις μεγάλες οικονομικές αποστάσεις και να δώσει μεγαλύτερη δύναμη στο ίδιο το προϊόν της Super League.
Η διαφωνία βρίσκεται αλλού: στο ποιος θα το διαχειρίζεται, με ποιους όρους και πάνω σε ποια οικονομική βάση.
Για τους «ερυθρόλευκους», η Λίγκα δεν μπορεί να παραχωρήσει ένα από τα σημαντικότερα περιουσιακά της στοιχεία σε έναν παράλληλο μηχανισμό χωρίς προηγουμένως να έχει αποδειχθεί ότι αυτός ο δρόμος είναι πραγματικά καλύτερος.
Η θέση Μαρινάκη: «Φέρτε πρώτα τους αριθμούς»
Εδώ βρίσκεται και η ουσία της στάσης του Βαγγέλη Μαρινάκη.
Πριν οι ομάδες κληθούν να συμφωνήσουν σε μια τόσο μεγάλη αλλαγή, ζητείται να γνωρίζουν τι ακριβώς αγοράζουν και τι αφήνουν πίσω τους.
Πόσο μπορεί να αποφέρει συνολικά η κεντρική πώληση των τηλεοπτικών δικαιωμάτων; Ποιο θα είναι το μοντέλο κατανομής; Τι θα εισπράττουν οι μεγάλες ομάδες και τι οι μικρότερες; Με ποια κριτήρια θα καθορίζονται τα ποσά; Και, τελικά, υπάρχει οικονομική μελέτη που να αποδεικνύει ότι το νέο σύστημα θα μεγαλώσει την πίτα;
Ερωτήματα καθόλου θεωρητικά.
Ειδικά από τη στιγμή που οι ομάδες έχουν ήδη τηλεοπτικές συμφωνίες που τους προσφέρουν ένα συγκεκριμένο επίπεδο οικονομικής ασφάλειας για τα επόμενα χρόνια.
Για να εγκαταλειφθεί λοιπόν κάτι γνωστό, πρέπει αυτό που έρχεται να είναι αποδεδειγμένα καλύτερο.
Η πρόταση που είχε καταθέσει ο Μαρινάκης
Υπάρχει όμως και ένα ενδιαφέρον στοιχείο που δίνει διαφορετική διάσταση στη σημερινή αντιπαράθεση.
Ο Βαγγέλης Μαρινάκης είχε ανοίξει ο ίδιος τη συζήτηση για κεντρική διαχείριση περίπου δύο χρόνια νωρίτερα. Μάλιστα, η τότε λογική του σχεδίου μπορούσε να οδηγήσει ακόμη και σε μικρότερα έσοδα για τον Ολυμπιακό, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα πιο ισορροπημένο οικονομικά πρωτάθλημα.
Η συμφωνία μεταξύ των ισχυρών δεν ήρθε και το σχέδιο έμεινε στο συρτάρι.
Γι’ αυτό και σήμερα ο Ολυμπιακός εμφανίζεται να λέει ουσιαστικά ότι το θέμα δεν είναι αν πρέπει να συζητηθεί η κεντρική διαχείριση, αλλά πώς θα εφαρμοστεί και ποιος θα εγγυηθεί τη λειτουργία της.
Οι μικροί πρέπει να πάρουν περισσότερα – αλλά με κανόνες
Ένα δυνατό πρωτάθλημα δεν μπορεί να αποτελείται από τέσσερις ή πέντε οικονομικά ισχυρούς συλλόγους και όλους τους υπόλοιπους να παλεύουν κάθε χρόνο για την επιβίωσή τους.
Αυτό φαίνεται να αναγνωρίζεται και από την πλευρά του Ολυμπιακού.
Υπάρχει διάθεση μεγαλύτερης στήριξης των μικρότερων ΠΑΕ, όμως με έναν βασικό όρο: η αναδιανομή των χρημάτων να γίνεται θεσμικά από τη Super League και βάσει ενός συστήματος που θα γνωρίζουν όλοι από την πρώτη ημέρα.
Εμπορικότητα, βαθμολογική θέση, τηλεθέαση, συμμετοχή Ελλήνων ποδοσφαιριστών ή οποιοδήποτε άλλο κριτήριο αποφασιστεί μπορεί να μπει στη συζήτηση.
Αλλά οι κανόνες πρέπει να είναι ίδιοι για όλους.
Δεν είναι απλώς Ολυμπιακός εναντίον Παναθηναϊκού
Και εδώ βρίσκεται ίσως το πραγματικό ενδιαφέρον της ιστορίας.
Μαρινάκης και Αλαφούζος μπορεί να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, όμως η απόφαση αφορά ολόκληρο το ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
Τα τηλεοπτικά αποτελούν βασική πηγή εσόδων για τις ΠΑΕ και ειδικά για τις μικρότερες μπορούν να κρίνουν ολόκληρο τον προϋπολογισμό μιας σεζόν.
Επομένως, πίσω από τη σύγκρουση των δύο μεγάλων παραγόντων υπάρχει ένα πολύ μεγαλύτερο ερώτημα:
Τι Super League θέλουμε τα επόμενα χρόνια;
Μια Λίγκα όπου κάθε ομάδα θα διαπραγματεύεται μόνη της την εμπορική της αξία ή ένα ενιαίο προϊόν που θα πωλείται κεντρικά και τα χρήματα θα μοιράζονται βάσει συμφωνημένων κριτηρίων;
Η δεύτερη επιλογή μπορεί να αλλάξει σημαντικά τα οικονομικά δεδομένα του πρωταθλήματος. Για να πετύχει όμως χρειάζεται κάτι περισσότερο από μια συμφωνία κορυφής.
Χρειάζεται σχέδιο.
Τώρα αρχίζει το πραγματικό παιχνίδι
Η συζήτηση για τα τηλεοπτικά δύσκολα θα τελειώσει γρήγορα. Τα ποσά είναι μεγάλα, τα συμφέροντα διαφορετικά και κάθε ΠΑΕ ξεκινά από διαφορετική οικονομική αφετηρία.
Η πλευρά Αλαφούζου έχει ανοίξει την κουβέντα για ένα νέο μοντέλο. Η πλευρά Μαρινάκη απαντά ότι αλλαγή μπορεί να γίνει, αλλά όχι με λευκή επιταγή.
Και αυτή είναι πλέον η ουσία της σύγκρουσης.
Κεντρική διαχείριση; Ναι.
Περισσότερα χρήματα στους μικρότερους; Επίσης ναι.
Αλλά πρώτα μελέτη, αριθμοί, ξεκάθαρη κατανομή των εσόδων και όλα κάτω από την ομπρέλα της Super League.
Γιατί στο τέλος της ημέρας το πραγματικό στοίχημα δεν είναι ποιος θα κερδίσει μία ακόμη παραγοντική μάχη.
Είναι αν το ελληνικό πρωτάθλημα μπορεί επιτέλους να μετατραπεί σε ένα ισχυρότερο και ακριβότερο τηλεοπτικό προϊόν, από το οποίο θα κερδίσουν όλοι.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
