Θεσσαλονίκη. Βρέχει. Πίνω καφέ στην παραλία. Έξω. Ωραία κορίτσια. Πολλά όμορφα κορίτσια. Ούτε ένα βλέμμα. Καλά, κοιτάω εγώ. Επιτρέπεται ακόμα.
Παύση. Αγόρασα λαχείο. Τώρα. Δεύτερη φορά μέσα σε δέκα μέρες. Δεν αγοράζω λαχεία ποτέ. Αλλά δεν βλέπω πια άλλη πιθανότητα για να περάσω έναν χρόνο με το μαγιό στα Κανάρια Νησιά, πριν πεθάνω. Μετά θάνατον, μπορώ να ζητήσω να δώσουν τις στάχτες μου σε κάποιον ταξιδευτή, να τις πετάξει στην Τενερίφη. Και θα είμαι για πάντα εκεί. Εκτός αν οι στάχτες μου δεν είναι γευστικές για τα ψάρια και φτάσουν στην Κούβα.
Διαβάστε περισσότερα : ΕΔΩ
