Γιατί πίσω από κάθε μεγάλη ιστορία υπάρχουν άνθρωποι με όνειρα.
Άνθρωποι που δεν μπορούν να συμβιβαστούν με τα καθιερωμένα. Που δεν τους αρκεί να ακολουθούν έναν δρόμο επειδή απλώς αυτόν ακολουθούν όλοι. Θέλουν να ανοίγουν καινούργιους.
Κάπως έτσι πρέπει να διαβάσει κανείς και την ιστορία του Θεοδόση Νικολάου, Founder της Κάβας Κηρέας.
Όχι μόνο μέσα από αριθμούς, τετραγωνικά, επενδύσεις ή επιχειρηματικά πλάνα.
Αλλά κυρίως μέσα από τα λόγια του.
Γιατί δύο κουβέντες του αρκούν για να καταλάβεις πολλά για τον άνθρωπο, την Κηρέας και τη φιλοσοφία που βρίσκεται πίσω από το μεγάλο βήμα στη Γλυφάδα.
Η πρώτη μας γυρίζει χρόνια πίσω.
Πολύ πριν υπάρξει επιχείρηση, brand ή οποιαδήποτε σκέψη για τη Γλυφάδα.
«Ο ποταμός Κηρέας ήρθε στο μυαλό μου γιατί μου ξυπνάει όλες μου τις παιδικές αναμνήσεις. Πανηγύρια, ξωκλήσια, να παγώνουμε στο ποτάμι τα κρασιά, τα αναψυκτικά, τα καρπούζια μας, τα πάντα. Και ήταν ξεκάθαρο στο μυαλό μου ότι θέλω αυτό το όνομα και αυτό το λογότυπο για την κάβα που θέλω να κάνω».
Εδώ, ουσιαστικά, βρίσκεται η αρχή των πάντων.
Ένα ποτάμι. Τα πανηγύρια. Τα ξωκλήσια. Τα καλοκαίρια. Τα κρασιά, τα αναψυκτικά και τα καρπούζια που πάγωναν μέσα στο νερό.
Μια εικόνα από εκείνες που μπορεί να περάσουν δεκαετίες και να παραμένουν αναλλοίωτες στο μυαλό.
Ο Θεοδόσης Νικολάου πήρε αυτή την εικόνα μαζί του.
Την έκανε Κηρέας.
Και πάνω σε ένα όνομα που για τον ίδιο δεν ήταν ποτέ απλώς ένα εμπορικό σήμα, άρχισε να χτίζει το δικό του επιχειρηματικό όνειρο.
Χρόνια αργότερα, η δεύτερη κουβέντα του μας μεταφέρει απότομα από τις αναμνήσεις στο σήμερα.
Και κυρίως στο αύριο.
«Τα νότια προάστια είναι το κέντρο των εξελίξεων. Αυτή τη στιγμή, η μεγαλύτερη οικιστική ανάπτυξη στην Ευρώπη, νομίζω».
Αυτή η φράση εξηγεί σε μεγάλο βαθμό και γιατί Γλυφάδα.
Ο Νικολάου βλέπει μια ολόκληρη περιοχή να μεταμορφώνεται. Το Ελληνικό, τις νέες επενδύσεις, το real estate, τη φιλοξενία, την εστίαση και μια Αθηναϊκή Ριβιέρα που αλλάζει ταχύτητα.
Και αποφασίζει να τοποθετήσει εκεί το επόμενο μεγάλο κεφάλαιο της Κηρέας.
Όχι, όμως, αντιγράφοντας αυτό που ήδη γνωρίζουμε ως κάβα.
Εκεί βρίσκεται και το πραγματικά ενδιαφέρον της ιστορίας.
Πήγε την έννοια της κάβας πολλές πίστες μπροστά.
Δεν είδε μόνο ράφια, μπουκάλια και ετικέτες. Είδε έναν χώρο στον οποίο το κρασί και τα premium spirits μπορούν να συναντήσουν το delicatessen, τη γαστρονομία, τη φιλοξενία και την εμπειρία.
Με άλλα λόγια, δεν αναρωτήθηκε πώς μπορεί να φτιάξει μια καλύτερη εκδοχή μιας κλασικής κάβας.
Αναρωτήθηκε τι άλλο μπορεί να γίνει μια κάβα.
Και αυτή είναι μεγάλη διαφορά.
Γιατί στο επιχειρείν πολλές φορές το δύσκολο δεν είναι να κάνεις καλύτερα αυτό που κάνουν ήδη οι υπόλοιποι.
Το δύσκολο είναι να κοιτάξεις κάτι που θεωρείται δεδομένο και να αρνηθείς ότι πρέπει να παραμείνει έτσι.
Γι’ αυτό και οι δύο δηλώσεις του Θεοδόση Νικολάου έχουν τελικά μεγαλύτερη αξία από οποιαδήποτε περιγραφή του χώρου.
Η πρώτη κοιτάζει πίσω.
Στον ποταμό Κηρέα. Στα πανηγύρια, στα ξωκλήσια, στα παιδικά χρόνια και σε εκείνα τα μπουκάλια που πάγωναν μέσα στο νερό.
Η δεύτερη κοιτάζει μπροστά.
Στη Γλυφάδα, στα νότια προάστια και σε μια περιοχή που ο ίδιος πιστεύει ότι θα βρίσκεται στο επίκεντρο των εξελίξεων τα επόμενα χρόνια.
Και κάπου ανάμεσα στα δύο βρίσκεται ολόκληρη η ιστορία της Κηρέας.
Από τη μία οι ρίζες. Από την άλλη το όραμα.
Από ένα ποτάμι των παιδικών του χρόνων, σε μια Γλυφάδα που αλλάζει μπροστά στα μάτια μας.
Και από μια ανάμνηση, σε ένα επιχειρηματικό όνειρο που ο Θεοδόσης Νικολάου αποφάσισε να μην αφήσει απλώς στο μυαλό του.
Αποφάσισε να το κάνει πραγματικότητα.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
