Η ανακοίνωση του νέου πολιτικού φορέα του Αλέξη Τσίπρα και κυρίως το όνομα «ΕΛΛΑΣ» άνοιξε αμέσως μεγάλη συζήτηση.
Σε κάποιους άρεσε. Το βρήκαν ευρηματικό, έξυπνο, συμβολικό. Ένα όνομα που πατάει πάνω στη λέξη «Ελλάς», κουβαλάει πατριωτικό στοιχείο και επιχειρεί να μιλήσει σε ένα ευρύτερο ακροατήριο, πέρα από τα στενά όρια της παραδοσιακής Αριστεράς.
Σε άλλους, όμως, δεν άρεσε καθόλου. Το θεώρησαν βαρύ, φορτισμένο, ίσως και επικίνδυνο ως πολιτικό μήνυμα. Κάποιοι είπαν πως θυμίζει άλλες εποχές, κάποιοι πως είναι ξεπερασμένο, κάποιοι πως τέτοιες λέξεις δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται πρόχειρα, γιατί κουβαλούν ιστορία, μνήμες και συμβολισμούς.
Η αλήθεια είναι πως το όνομα ενός κόμματος μπορεί να προκαλέσει εντυπώσεις. Μπορεί να ανοίξει κουβέντα. Μπορεί να δημιουργήσει προσδοκίες ή αντιδράσεις.
Αλλά μέχρι εκεί.
Γιατί τα κόμματα δεν είναι ταμπέλες. Δεν είναι λογότυπα. Δεν είναι ονόματα. Δεν είναι αυτά που δηλώνουν ότι είναι.
Το να λέει κάποιος ότι ανήκει στη Δεξιά, στην Κεντροαριστερά, στην Αριστερά, στο Κέντρο, στην πατριωτική παράταξη ή οπουδήποτε αλλού, από μόνο του δεν σημαίνει τίποτα.
Σημασία έχει τι κάνει όταν έρχεται η ώρα της πράξης.
Τα κόμματα κρίνονται από τις πολιτικές που εφαρμόζουν. Από τις αποφάσεις που παίρνουν. Από το αν μπορούν να κάνουν καλύτερη τη ζωή του απλού κόσμου. Του ανθρώπου που παλεύει με το ενοίκιο, το ρεύμα, το σούπερ μάρκετ, τους φόρους, την ανασφάλεια και την καθημερινότητα.
Εκεί μετριέται η πολιτική. Όχι στα ονόματα.
Γιατί ο κόσμος δεν ψηφίζει για να θαυμάσει έναν τίτλο. Ψηφίζει για να δει αποτέλεσμα στη ζωή του.
Όλα τα υπόλοιπα, οι ταμπέλες, οι ιδεολογικοί αυτοπροσδιορισμοί, οι συμβολισμοί και οι ατελείωτες αναλύσεις στα πάνελ και στα sites, είναι πολλές φορές απλώς υλικό για να γεμίζουν στήλες, εκπομπές και πολιτική φασαρία.
Στο τέλος, η ερώτηση είναι απλή:
Θα κάνει καλύτερη τη ζωή των ανθρώπων ή όχι;
Αυτό είναι το μόνο που μετράει.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
