Δύο 17χρονα κορίτσια.
Δύο παιδιά που είχαν όλη τη ζωή μπροστά τους.
Και ένα σημείωμα που πραγματικά λειτουργεί σαν γροθιά στο στομάχι κάθε ανθρώπου που ακόμη αισθάνεται, σκέφτεται και δεν έχει παραδοθεί πλήρως στη σκληρή νιρβάνα της εποχής.
«Συγγνώμη, σας αγαπάμε πολύ».
Μια φράση.
Λίγες λέξεις.
Και όμως μέσα τους κρύβεται όλη η αποτυχία μιας κοινωνίας που εδώ και χρόνια σαπίζει αθόρυβα πίσω από stories, reels, δημόσιες σχέσεις και ψεύτικες βιτρίνες ευτυχίας.
Γιατί κάπου στην πορεία χάσαμε το μέτρο.
Χάσαμε την ουσία.
Χάσαμε την επαφή με τα παιδιά μας.
Ζούμε σε μια εποχή όπου τα σοβαρά, ευαίσθητα και σκεπτόμενα παιδιά πολλές φορές αισθάνονται ξένα μέσα στην ίδια την κοινωνία. Μια κοινωνία που καθημερινά επιβραβεύει το εύκολο, το επιφανειακό, το προκλητικό και το κενό.
Μια κοινωνία όπου πρότυπα γίνονται άνθρωποι που πουλάνε θόρυβο, πρόκληση, γύμνια, ευκολία και ψεύτικη λάμψη.
Όπου η αξία ενός ανθρώπου συχνά μετριέται με followers, likes, δημόσιες εικόνες και χρήματα.
Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ένα παιδί με αγωνίες, ευαισθησίες, υπαρξιακά ερωτήματα ή ψυχικό βάρος νιώθει ολοένα και πιο μόνο.
Κανείς δεν ακούει πραγματικά.
Κανείς δεν εμβαθύνει πραγματικά.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, το ίδιο το σύστημα συνεχίζει να φορτώνει στις πλάτες παιδιών τεράστια πίεση, λες και οι εξετάσεις είναι το τέλος του κόσμου. Λες και στα 17 σου κρίνεται όλη σου η ύπαρξη, όλη σου η αξία, όλη σου η ζωή.
Ένα ακόμη τεράστιο λάθος.
Γιατί η ζωή δεν είναι ένας βαθμός.
Δεν είναι ένα μηχανογραφικό.
Δεν είναι μια σχολή.
Και όμως χιλιάδες παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε φόβο, πίεση και ψυχολογική εξάντληση.
Το πιο τρομακτικό όμως είναι άλλο.
Ότι περιστατικά παιδικής κατάθλιψης, ψυχικής κατάρρευσης και εσωτερικής μοναξιάς αυξάνονται συνεχώς. Το βλέπουμε παντού. Στα σχολεία. Στις παρέες. Στα σπίτια. Στα βλέμματα παιδιών που χαμογελούν έξω αλλά μέσα τους καταρρέουν.
Και αντί η κοινωνία να σταθεί σοβαρά πάνω σε αυτό…
αντί τα ΜΜΕ να ανοίξουν μια ουσιαστική κουβέντα…
αντί να συζητήσουμε τι πραγματικά συμβαίνει στα νέα παιδιά…
θα συνεχίσουμε να βλέπουμε ασταμάτητα lifestyle βιτρίνες, εκατομμυριούχους, showbiz, εύκολη λάμψη, viral ανοησίες και ανθρώπους που λειτουργούν σαν υπνωτικό για μια κοινωνία που δεν θέλει πλέον να σκέφτεται.
Και μετά όλοι αναρωτιούνται:
«Πού πάει αυτή η κοινωνία;»
Η αλήθεια είναι σκληρή.
Η κοινωνία πάει εκεί που τη σπρώχνουμε όλοι καθημερινά.
Γιατί κοινωνία δεν είναι μόνο οι κυβερνήσεις, τα κανάλια ή οι πλατφόρμες.
Κοινωνία είμαστε κι εμείς.
Οι επιλογές μας.
Τα πρότυπα που αποθεώνουμε.
Οι άνθρωποι που κάνουμε διάσημους.
Αυτά που επιβραβεύουμε με την προσοχή μας.
Και όταν για χρόνια δίνεις χώρο στο κενό και αφήνεις στην άκρη την ουσία, κάποια στιγμή η σήψη επιστρέφει με τον πιο βίαιο τρόπο.
Ίσως λοιπόν αυτή η τραγωδία να μην είναι απλώς ακόμη μία είδηση.
Ίσως να είναι ένας καθρέφτης.
Ένας καθρέφτης που δείχνει ξεκάθαρα τι κοινωνία χτίζουμε.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
