Ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας.
Σιγά την είδηση ότι ένας άνθρωπος της showbiz βγήκε και είπε πως χρωστάει στο κράτος μετά από μια επένδυση που δεν πήγε καλά. Σιγά το σοκ. Σιγά την αποκάλυψη.
Η μισή Ελλάδα χρωστάει. Και ίσως πολύ παραπάνω από τη μισή.
Από τον μικρό επιχειρηματία της γειτονιάς μέχρι τον επαγγελματία που προσπαθεί να κρατήσει ανοιχτό το μαγαζί του, από τον άνθρωπο που έχει ένα καφέ, ένα κουρείο, ένα μικρό μαγαζί εστίασης, μέχρι εκείνον που παλεύει με δύο εργαζόμενους να επιβιώσει — όλοι λίγο ή πολύ παλεύουν με δόσεις, ρυθμίσεις, ΕΦΚΑ, εφορία, ΦΠΑ και χρέη.
Και ας μη λέμε ψέματα: με το σημερινό φορολογικό τοπίο, πολλές φορές μοιάζει σχεδόν αδύνατο να τα πληρώσεις όλα.
ΦΠΑ 24%, ασφαλιστικές εισφορές, ενοίκια, ρεύμα, μισθοί, αυξημένα λειτουργικά κόστη, ακρίβεια παντού, πεσμένη αγοραστική δύναμη. Την ίδια ώρα, ο Έλληνας καταναλωτής έχει περιορίσει τις εξόδους, τις βόλτες, τα περιττά έξοδα. Η αγορά δείχνει σημάδια κόπωσης.
Και κάπου εκεί έρχεται το μεγάλο ερώτημα:
Όταν μία μικρή επιχείρηση δεν βγαίνει, τι κάνει;
Πληρώνει τα πάντα και κλείνει;
Ή προσπαθεί να επιβιώσει, βάζοντας πίσω κάποια υποχρέωση, μπαίνοντας σε διακανονισμό, καθυστερώντας μια εισφορά ή μια δόση με την ελπίδα ότι θα αντέξει μέχρι να έρθουν καλύτερες μέρες;
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι σημαντικό.
Άλλο αυτό και άλλο οι επαγγελματίες της κομπίνας.
Υπάρχουν και εκείνοι που το έχουν κάνει σύστημα. Εκείνοι που χτίζουν ψεύτικες εταιρείες, κυνηγούν «φέσια», παίζουν παιχνίδια με ΑΦΜ, στήνουν μηχανισμούς για να πλουτίζουν εις βάρος όλων. Ναι, υπάρχουν και αυτοί. Και προφανώς το κράτος οφείλει να είναι αμείλικτο μαζί τους.
Όμως υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα.
Η Ελλάδα του μικρού και του μεσαίου επαγγελματία που δεν κλέβει — απλώς δεν βγαίνει.
Που ξυπνάει το πρωί, ανοίγει μαγαζί, πληρώνει προσωπικό, λογαριασμούς, προμηθευτές, βενζίνη, νοίκι και στο τέλος του μήνα αναρωτιέται τι ακριβώς έμεινε.
Και εδώ ίσως η κυβέρνηση πρέπει να σταθεί λίγο περισσότερο.
Γιατί καλές οι μεγάλες μπίζνες. Καλά τα μεγάλα projects, οι κατασκευές, τα πετρέλαια, τα φωτοβολταϊκά, τα media των ισχυρών. Όλα έχουν τη σημασία τους.
Αλλά οι εκλογές δεν κρίνονται μόνο εκεί.
Δεν κρίνονται μόνο στα μεγάλα γραφεία, στα κλειστά τραπέζια και στους κύκλους της ισχύος.
Κρίνονται κυρίως εκεί έξω.
Στον μικρό επαγγελματία. Στον άνθρωπο της γειτονιάς. Στον κουρέα, στον καφετζή, στον οικογενειάρχη, στον μικρομεσαίο που πλέον πολλές φορές δεν είναι καν μεσαίος. Έχει μείνει απλώς… μικρός.
Εκεί χτυπάει η πραγματική κοινωνική πίεση.
Και ίσως, αντί για μόνιμο δείξιμο με το δάχτυλο και μια λογική «όλοι είναι φοροφυγάδες», να χρειάζεται περισσότερη ακρόαση. Να καθίσει κάποιος πραγματικά στο ίδιο τραπέζι με την αγορά και να ακούσει.
Γιατί όταν ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονται να πληρώσουν τα πάντα, ίσως το πρόβλημα να μην είναι μόνο οι άνθρωποι.
Ίσως χρειάζεται να ξαναδούμε και το ίδιο το σύστημα.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
