Από τις 06:00 το πρωί της 23ης Μαρτίου 2020, η χώρα μπήκε σε μια νέα πραγματικότητα.
Μια πραγματικότητα που μέχρι τότε έμοιαζε αδιανόητη.
Οι δρόμοι άδειασαν, τα μαγαζιά έκλεισαν, οι πόλεις σίγησαν και το κέντρο της Γλυφάδας μετατράπηκε σε ένα σκηνικό σχεδόν απίστευτο.
Εικόνες σπάνιες.
Εικόνες που δεν ταίριαζαν με την Ελλάδα που ξέραμε.
Μια χώρα που έχει μάθει να ζει έξω, να κινείται, να βγαίνει, να γεμίζει δρόμους, πλατείες, μαγαζιά και γωνιές μέχρι αργά.
Κι όμως, εκείνο το πρωινό, όλα σταμάτησαν.
Η ζωή μπήκε στον γύψο.
Η καθημερινότητα άλλαξε απότομα.
Το αυτονόητο έγινε ζητούμενο.
Και η ελευθερία της κίνησης, που μέχρι τότε κανείς δεν φανταζόταν ότι θα χάσει, μπήκε ξαφνικά σε περιορισμό.
Η αγορά κατέβασε ρολά.
Η εστίαση βυθίστηκε στη σιωπή.
Η νύχτα πάτησε pause.
Και περιοχές που άλλοτε έσφυζαν από ζωή, όπως η Γλυφάδα, έδειχναν ξαφνικά σαν να είχαν βγει από άλλη εποχή. Χωρίς κορναρίσματα, χωρίς φωνές, χωρίς μουσικές, χωρίς κόσμο.
Ήταν μια περίοδος που δεν σημάδεψε μόνο την οικονομία και την κοινωνία.
Σημάδεψε και τον ψυχισμό του κόσμου.
Γιατί το lockdown δεν άφησε πίσω του μόνο άδειους δρόμους και κλειστές επιχειρήσεις.
Άφησε και κάτι πιο βαρύ. Πιο αθόρυβο. Πιο βαθύ.
Άφησε άγχος, πίεση, φόβο, εσωτερική κόπωση, αβεβαιότητα.
Άφησε ψυχολογικά βάρη που για πολλούς ανθρώπους δεν έφυγαν ποτέ πραγματικά.
Και αυτή είναι ίσως η πιο δύσκολη αλήθεια.
Ότι μπορεί η ζωή να επέστρεψε, τα φώτα να άναψαν ξανά, τα μαγαζιά να γέμισαν, οι πόλεις να βρήκαν ξανά ρυθμό, όμως εκείνη η περίοδος εξακολουθεί να μας κυνηγά.
Όχι πάντα με τρόπο ορατό.
Αλλά υπόγεια. Σιωπηλά. Επίμονα.
Σαν μια σκιά που έμεινε πίσω από τις εικόνες της ερήμωσης.
Σαν σήμερα, λοιπόν, δεν θυμόμαστε μόνο την πρώτη μέρα του lockdown.
Θυμόμαστε τη μέρα που πάγωσαν τα πάντα.
Τη μέρα που η χώρα κοίταξε τον εαυτό της μέσα από άδειους δρόμους και κατεβασμένα ρολά.
Τη μέρα που άλλαξαν πολλά. Και κάποια από αυτά, δεν ξαναγύρισαν ποτέ ακριβώς όπως πριν.
Γιατί ναι, οι εικόνες εκείνης της περιόδου θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στη μνήμη.
Αλλά μαζί τους έμειναν και τα ψυχολογικά αποτυπώματα μιας εποχής που, ακόμη και σήμερα, συνεχίζει να αφήνει το ίχνος της πάνω μας.
…διά χειρός Ηλία Τσίπα
