Κάποτε για να πάρεις ένα Proficiency ήθελες χρόνια μαθημάτων, διάβασμα, εξετάσεις, άγχος και αρκετές φορές μια δεύτερη προσπάθεια.
Τώρα, όπως καταγγέλλεται, μπορεί να χρειάζεσαι… τρεις ημέρες.
Και κάπου εδώ το πράγμα παύει να είναι αστείο.
Γιατί όταν ένα πιστοποιητικό ξένης γλώσσας παρουσιάζεται περίπου σαν προϊόν προσφοράς, με «εγγυημένη» επιτυχία, διαδικασίες-εξπρές και ακόμη και καταγγελίες για τίτλους που φτάνουν στο σπίτι χωρίς ο υποψήφιος να έχει εμφανιστεί στις εξετάσεις, τότε δεν μιλάμε πλέον για εκπαίδευση.
Μιλάμε για μια αγορά που, εφόσον επιβεβαιωθούν όσα καταγγέλλονται, έχει ξεφύγει πολύ από τον πραγματικό σκοπό της πιστοποίησης.
Το θέμα αποκτά ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις από τη στιγμή που μπήκε στο μικροσκόπιο της Ένωσης Εξεταστών Γλωσσών στην Ευρώπη (ALTE).
Σε φόρουμ που πραγματοποιήθηκε στο Ινστιτούτο Γκαίτε παρουσιάστηκαν στοιχεία και καταγγελίες για την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα, με εκπρόσωπο της ALTE να κάνει λόγο για πρόβλημα που, σύμφωνα με την έρευνά της, δεν είναι μεμονωμένο αλλά συστημικό και διαδεδομένο.
Και τα παραδείγματα που παρουσιάστηκαν προκαλούν τουλάχιστον σοβαρά ερωτήματα.
Διαφημίσεις για πιστοποιητικό αγγλικών μέσα σε τρεις ημέρες. Υποσχέσεις για άριστη γνώση με ελάχιστες ώρες μαθημάτων. Ποσοστά επιτυχίας που αγγίζουν το 99%.
Ακόμη σοβαρότερη είναι η καταγγελία που παρουσιάστηκε για κέντρο ξένων γλωσσών στην Ελευσίνα, όπου υποψήφιοι φέρονται να πληρώνουν από 500 έως 1.500 ευρώ και να παραλαμβάνουν πιστοποιητικά χωρίς καν να προσέρχονται στις εξετάσεις.
Εφόσον τέτοιες περιπτώσεις επιβεβαιώνονται, το πρόβλημα δεν αφορά εκείνον που απλώς θέλει ένα χαρτί στον τοίχο του.
Αφορά όλους.
Αφορά τον άνθρωπο που έδωσε χρόνο και χρήματα για να μάθει πραγματικά μια ξένη γλώσσα. Αφορά εκείνον που εξετάστηκε κανονικά, κόπηκε, ξαναδιάβασε και προσπάθησε πάλι. Και κυρίως αφορά τις διαδικασίες στις οποίες αυτά τα πιστοποιητικά μετατρέπονται σε μόρια, προσόντα και πλεονέκτημα απέναντι σε άλλους υποψηφίους.
Εκεί βρίσκεται η ουσία της ιστορίας.
Το χαρτί δεν είναι απλώς χαρτί όταν μπορεί να επηρεάσει έναν διορισμό.
Γι’ αυτό και ο πρόεδρος του ΑΣΕΠ, Θάνος Παπαϊωάννου, έθεσε ευθέως το ζήτημα της αξιοπιστίας του συστήματος, προτείνοντας μεταξύ άλλων αυστηρότερους ελέγχους και εξετάζοντας ακόμη και το ενδεχόμενο να αναλάβει από το 2029 το ίδιο το ΑΣΕΠ την εξέταση υποψηφίων σε αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά, εφόσον υπάρξουν οι απαραίτητοι πόροι.
Υπάρχει όμως ακόμη ένας αριθμός που δύσκολα περνά απαρατήρητος.
Στην Ελλάδα αναφέρονται 53 αδειοδοτημένοι φορείς πιστοποίησης αγγλικών, όταν στη Γερμανία είναι μόλις τρεις.
Ο αριθμός από μόνος του δεν αποδεικνύει παρανομία ή κακή λειτουργία. Δείχνει όμως πόσο μεγάλη έχει γίνει αυτή η αγορά και, επομένως, πόσο απαραίτητος είναι ο ουσιαστικός και συνεχής έλεγχός της.
Γιατί η πιστοποίηση έχει αξία μόνο όταν πιστοποιεί κάτι πραγματικό.
Γνώση.
Αν χαθεί αυτό, τότε χάνεται και ολόκληρη η έννοια της αξιοκρατίας.
Και το Proficiency από απόδειξη γνώσης κινδυνεύει να καταλήξει ένα ακόμη προϊόν στο καλάθι: πληρώνεις, περιμένεις και έρχεται στην πόρτα σου.
TSIPAS BLOG – ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ
