Ασυνήθιστη ησυχία. Λίγος κόσμος. Τραπέζια που μένουν άδεια. Ένα σκηνικό που δεν θυμίζει σε τίποτα το Κολωνάκι που έχουμε μάθει.
Και εδώ είναι το θέμα.
Γιατί το Κολωνάκι δεν είναι μια ακόμη περιοχή της Αθήνας. Δεν είναι μια απλή πιάτσα. Είναι brand. Είναι σύμβολο. Είναι συνδεδεμένο με την πολυτέλεια, με τον κόσμο της ελίτ, με τους ανθρώπους που — τουλάχιστον μέχρι τώρα — έδειχναν να μην επηρεάζονται στον ίδιο βαθμό.
Κι όμως.
Όταν βλέπεις αυτή την εικόνα στο Κολωνάκι, δεν μπορείς να το προσπεράσεις. Δεν είναι «μια ήσυχη Δευτέρα». Δεν είναι μια τυχαία στιγμή.
Είναι καμπανάκι.
Και δεν μιλάμε μόνο για Δευτέρα. Η ίδια εικόνα επαναλαμβάνεται και μέσα στην εβδομάδα. Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη… ακόμη και Παρασκευή. Ρυθμοί πεσμένοι. Κίνηση μειωμένη. Διάθεση συγκρατημένη.
Η ακρίβεια έχει περάσει παντού. Έχει αλλάξει συνήθειες. Έχει περιορίσει εξόδους. Έχει βάλει φρένο ακόμη και σε εκείνους που κάποτε δεν κοίταζαν τόσο το κόστος.
Και αυτό είναι το πιο δυνατό μήνυμα:
Όταν «αδειάζει» το Κολωνάκι, δεν είναι απλώς μια εικόνα.
Είναι ένδειξη ότι κάτι δεν πάει καλά συνολικά.
Και αυτή τη φορά, φαίνεται.
