Έχω δει αποχαιρετιστήρια post όταν κάποιος φεύγει από τη ζωή. Πολλά. Όμως τόσα πολλά, τέτοια “βροχή” και τέτοια καταιγίδα αγάπης και πόνου, πρώτη φορά βλέπω. Πραγματικά.
Αυτό από μόνο του λέει πολλά για το ποιος ήταν ο Γιάννης Πανίτσας. Πόσο καλή ψυχή ήταν. Πόσο τον αγαπούσε η Πάτρα — και όχι μόνο.
Μέχρι και από την Αθήνα με πήραν τηλέφωνο και με ρωτούσαν τι συνέβη, τι άνθρωπος ήταν. Τους είπα: “Μόνο καλός”. Και ίσως αυτό να τα λέει όλα.
Μέσα στα δεκάδες —ίσως και εκατοντάδες— ποσταρίσματα, ξεχώρισα εκείνο του αδερφού του, του Βασίλη. Ενός ανθρώπου που βιώνει σιωπηλά τον δικό του Γολγοθά.
Έγραψε μόνο: «Απόψε κλαίει ο ουρανός»
Δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυa μου.
Και μετά, ήταν και ο Παναγιώτης Βασιλειάδης. Έκανε κάτι που του βγάζω το καπέλο. Τον σεβασμό του, τον έκανε πράξη:
“Ανάμεικτα είναι τα συναισθήματα σήμερα, καθώς η απώλεια του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΙΤΣΑ, ενός ανθρώπου που ξεχώρισε για το ήθος, την ευγένεια και την καλοσύνη του, επισκιάζει τη σημερινή πρεμιέρα του “STORK”.
Σε τιμή της μνήμης του, μέρος των σημερινών εσόδων από την πρεμιέρα θα διατεθεί στην ΚΙΒΩΤΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ, στηρίζοντας παιδιά και οικογένειες που έχουν ανάγκη.
Η ομάδα του STORK αποχαιρετά έναν ξεχωριστό άνθρωπο με βαθύ σεβασμό.
Η μνήμη του θα παραμείνει ζωντανή με την ευχή η κληρονομιά του να συνεχίσει να εμπνέει τον χώρο μας.
Καλό ταξίδι αγαπημένε μου 🙏
Φιλιά και στη μητέρα μου και τον γαμπρό μου που τόσο αγαπούσες.”
