Μια διαφορετική εικόνα παρουσιάζει το τελευταίο δεκαπενθήμερο η Πάτρα, με τους κεντρικούς αλλά και τους συνοικιακούς δρόμους να δείχνουν αισθητά πιο άδειοι, ιδιαίτερα τις απογευματινές και βραδινές ώρες.
Η πόλη μπορεί να μην έχει «νεκρώσει», όμως σίγουρα δεν θυμίζει την κίνηση που τη χαρακτήριζε μέχρι πρότινος, ειδικά σε ό,τι αφορά τα οχήματα. Και αυτό δεν περνά απαρατήρητο, αν σκεφτεί κανείς πως στην Πάτρα το Ι.Χ. παραμένει βασικό μέσο ακόμα και για μια απλή βόλτα ή έναν καφέ στο κέντρο.
Η διαφορά είναι πλέον εμφανής σε όσους ζουν καθημερινά τον παλμό της πόλης από το τιμόνι. Οδηγοί ταξί και επαγγελματίες των πρατηρίων καυσίμων βλέπουν την κίνηση να υποχωρεί μέρα με τη μέρα, αποτυπώνοντας μια πραγματικότητα που αρχίζει να πιέζει όλο και περισσότερο την τοπική αγορά.
Η βασική αιτία πίσω από αυτή την εικόνα φαίνεται να είναι η νέα άνοδος στις τιμές των καυσίμων, ως άμεσο αποτέλεσμα της πολεμικής έντασης στη Μέση Ανατολή. Στα πρατήρια της Πάτρας, την Τετάρτη 18 Μαρτίου, η αμόλυβδη έφτανε από 1,97 έως και 2 ευρώ το λίτρο, ενώ το ντίζελ κυμαινόταν από 1,94 έως 1,97 ευρώ.
Και όταν το κόστος αγγίζει αυτά τα επίπεδα, η καθημερινή μετακίνηση παύει να θεωρείται αυτονόητη.
«Ποιος να πάρει τώρα το αμάξι όταν η βενζίνη ακουμπά τα 2 ευρώ;» λέει χαρακτηριστικά οδηγός ταξί, περιγράφοντας αυτό που πολλοί ήδη βλέπουν στους δρόμους της πόλης. Όπως σημειώνει, η πτώση στην κίνηση είναι πλέον ξεκάθαρη, ιδιαίτερα τις απογευματινές ώρες, ενώ δεν κρύβει και τον προβληματισμό του για το τι μπορεί να ακολουθήσει αν η κατάσταση στη Μέση Ανατολή συνεχιστεί και οι τιμές πάρουν κι άλλη ανηφόρα.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και οι άνθρωποι της αγοράς καυσίμων. Όπως τονίζουν, η δουλειά έχει μειωθεί αισθητά, με τους περισσότερους οδηγούς να βάζουν πλέον μόνο τα απολύτως απαραίτητα. Η λογική του «γεμίζω το ρεζερβουάρ» έχει δώσει τη θέση της στη λογική του «βάζω όσο χρειάζεται για να βγει η μέρα».
Η Πάτρα, μια πόλη που έχει μάθει να κινείται με το αυτοκίνητο, δείχνει να φρενάρει όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη. Και αυτό από μόνο του λέει πολλά για την πίεση που ασκεί πλέον η καθημερινότητα στον κόσμο.
