Υπήρξε μια εποχή που το κέντρο της Πάτρας είχε άλλο χρώμα. Κυριολεκτικά.
Η Πλατεία Γεωργίου δεν ήταν απλώς το σημείο συνάντησης της πόλης, αλλά ένας μικρός αστικός κήπος στο κέντρο της ζωής της.
Στη δεκαετία του 1970 η πλατεία έμοιαζε διαφορετική από αυτή που γνωρίζουμε σήμερα. Πιο πράσινη, πιο ανοιχτή, με πυκνά δέντρα να αγκαλιάζουν τον χώρο και με τον χαρακτηριστικό συνδυασμό νερού, σκιάς και κίνησης να δημιουργεί μια εικόνα που πολλοί Πατρινοί θυμούνται ακόμη με νοσταλγία.
Στο κέντρο της, το εμβληματικό σιντριβάνι αποτελούσε σημείο αναφοράς για την καθημερινότητα της πόλης. Γύρω του απλώνονταν καθιστικά, παρτέρια και διάδρομοι, ενώ οι περαστικοί περνούσαν χαλαρά, άνθρωποι συναντιόνταν, παιδιά έπαιζαν και το κέντρο της Πάτρας ζούσε σε έναν πιο ανθρώπινο ρυθμό.
Τα κτίρια που αγκαλιάζουν την πλατεία – πολλά από τα οποία παραμένουν μέχρι σήμερα – διαμόρφωναν το αστικό σκηνικό μιας εποχής όπου η πόλη βρισκόταν σε μετάβαση. Από τη μία η παλιά αστική Πάτρα, από την άλλη η νέα πόλη που αναπτυσσόταν.
Οι φωτογραφίες εκείνης της περιόδου δείχνουν μια πλατεία που λειτουργούσε σαν πραγματική «ανάσα» μέσα στο κέντρο. Ένα σημείο όπου το πράσινο είχε πρωταγωνιστικό ρόλο και η ζωή κυλούσε σε ρυθμούς διαφορετικούς από τη σημερινή ένταση της πόλης.
Σήμερα η Πλατεία Γεωργίου παραμένει η καρδιά της Πάτρας. Όμως οι εικόνες από τη δεκαετία του ’70 θυμίζουν μια άλλη εποχή – πιο ήρεμη, πιο πράσινη, ίσως και πιο ρομαντική.
Και ίσως τελικά αυτές οι εικόνες να είναι κάτι περισσότερο από νοσταλγία.
Είναι ένα μικρό κομμάτι της ιστορίας της πόλης.
