Υπάρχουν κάποια μέρη που δεν είναι απλώς επιχειρήσεις. Δεν είναι μόνο τούβλα, καρέκλες και μια ταμειακή μηχανή. Είναι μνήμη, είναι γειτονιά, είναι πολιτισμός. Και όταν αυτά μπαίνουν στο στόχαστρο της “αξιοποίησης”, τότε η κουβέντα παύει να είναι απλά τεχνική. Γίνεται βαθιά ουσιαστική.
Ένας από τους ελάχιστους συνοικιακούς θερινούς κινηματογράφους που έχουν απομείνει στη Θεσσαλονίκη, ο ιστορικός «Απόλλων», βρίσκεται αντιμέτωπος με τον κίνδυνο λουκέτου. Σύμφωνα με όσα καταγγέλλουν οι υπεύθυνοί του, το οικόπεδο στο οποίο λειτουργεί εξετάζεται για αξιοποίηση μέσω αντιπαροχής, εξέλιξη που μπορεί να σημάνει το τέλος για έναν χώρο ταυτισμένο με τη θερινή κινηματογραφική κουλτούρα της πόλης.
Και εδώ δεν μιλάμε για έναν ακόμη χώρο που απλώς αλλάζει χρήση. Μιλάμε για έναν ζωντανό πυρήνα πολιτισμού. Για ένα σημείο αναφοράς που κουβαλά αναμνήσεις, καλοκαιρινές βραδιές, εικόνες, ιστορίες και εκείνη τη μοναδική αίσθηση που μόνο ένας θερινός κινηματογράφος μπορεί να προσφέρει.
Οι άνθρωποι του «Απόλλωνα» δηλώνουν πως έχουν ήδη αποστείλει τρεις επιστολές προς τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Στέλιο Αγγελούδη, με αίτημα να προωθηθούν στο Υπουργείο Πολιτισμού, χωρίς όμως —όπως υποστηρίζουν— να έχει υπάρξει μέχρι στιγμής καμία απάντηση.
Μέσα από την ανάρτησή τους εκπέμπουν σήμα κινδύνου και ζητούν τη στήριξη του κόσμου, τονίζοντας πως δεν πρέπει να επιτραπεί να χαθεί ένας από τους μόλις τέσσερις συνοικιακούς θερινούς κινηματογράφους που έχουν απομείνει στη Θεσσαλονίκη.
Για να τα λέμε όπως είναι: όταν μια πόλη χάνει τέτοιους χώρους, δεν χάνει απλώς ακίνητα με “παλιά χρήση”. Χάνει κομμάτια της ταυτότητάς της. Χάνει την ψυχή της. Και σε μια εποχή όπου όλα μετριούνται με όρους απόδοσης, υπάρχουν ακόμη κάποια πράγματα που δεν μπαίνουν σε excel, δεν κοστολογούνται εύκολα και δεν αντικαθίστανται.
Ο «Απόλλων» δεν είναι απλώς ένας θερινός κινηματογράφος. Είναι ένα πολιτιστικό αποτύπωμα της Θεσσαλονίκης. Και γι’ αυτό η υπόθεση αυτή δεν αφορά μόνο τη γειτονιά του. Αφορά όλους.
