Δεν είναι απειλή.
Είναι νόμος.
Όχι των ανθρώπων.
Της ζωής.
Γιατί η αδικία δεν χάνεται.
Δεν ξεχνιέται.
Δεν “θάβεται”.
Μένει.
Και περιμένει.
Περιμένει τη στιγμή που θα γυρίσει πίσω.
Ίσως όχι με τον ίδιο τρόπο.
Αλλά με το ίδιο βάρος.
Γιατί κάθε φορά που πατάς πάνω σε κάποιον,
κάτι μέσα σου κατεβαίνει ένα σκαλοπάτι πιο κάτω.
Και κάποια στιγμή…
θα το βρεις μπροστά σου.
Όχι γιατί το θέλει κάποιος.
Αλλά γιατί έτσι λειτουργεί η ισορροπία.
Η ζωή δεν τιμωρεί.
Απλώς επιστρέφει.
Γι’ αυτό, όταν αδικείς…
μην φοβάσαι τους άλλους.
Να φοβάσαι τη στιγμή
που θα έρθεις αντιμέτωπος με τον εαυτό σου.
